คัดลอกลิงค์

หนังและซีรีส์

เรื่องขนแขนลุก ประสบการณ์กู้ภัย

MJ Sei
MJ Sei
|2 min read
อ่านบทความอื่นจาก MJ Sei
แจ้งตรวจสอบ
เรื่องขนแขนลุก ประสบการณ์กู้ภัย

ประสบการณ์ “ขนแขนลุก” สมัยเป็นหนุ่มกู้ภัย ที่บ้านต่างจังหวัด

วิทยุสื่อสารประจำหน่วย      เริ่มเรื่องผมเป็นเด็กต่างจังหวัด บ้านที่อาศัยอยู่จะเป็นบ้าน2ชั้น ผมชอบนอนคนเดียวที่ชั้น2 (บ้านที่ต่างจังหวัดจะเป็นบ้านไม้ 2ชั้น ส่วนบันได ของบ้านจะอยู่ด้านนอกของบ้าน) 

       ตอนเรียนอยู่ ปวส.1 ได้มีความคิด อยากเป็นนักวิทยุสมัครเล่น จนได้มีพี่ที่รู้จักแนะนำชักชวนมาเข้าวงการ นักวิทยุสมัครเล่น ได้ไปสอบไปอบรมและได้เป็นนักวิทยุสมัครเล่นที่ถูกต้องตามกฎหมาย และได้ใช้วิทยุสื่อสารเป็นพอสมควร  จึงได้มีแนวคิดอยากช่วยเหลือสังคม และได้อบรมเข้าหลักสูตรปฐมพยาบาลเบื้องต้น และได้เข้าสู่การเป็น “อาสาสมัครกู้ชีพ” ใช้เวลาว่างหลังเลิกเรียน ทำงานบ้านเสร็จ ก็จะมาอยู่ประจำหน่วย ตั้งแต่เวลาประมาณ 2-3ทุ่ม สแตนบายถึงตี 2 ของวันถัดไป ถ้าวันไหนเป็นวันหยุดก็จะอยู่ยาวถึงตี3-4 

Advertisement

Advertisement

     หลังจากที่ได้ทำงานช่วยเหลือสังคมไปหลายเดือนต่อมา ในช่วยที่อยู่ประจำศูนย์กู้ภัย ช่วงประมาณ 4ทุ่มกว่า ได้รับแจ้งมีเหตุ ชายวัยกลางคนจมน้ำเสียชีวิต ผมและทีมงานก็ได้ไปจุดเกิดเหตุ และได้นำร่างผมประสบเหตุขึ้นมาจากน้ำ และรอ ตำรวจร้อยเวร เจ้าหน้าโรงพยาบาลมาชันสูตรศพ แล้วนำศพกลับบ้าน ก็เที่ยงคืนแล้ว

ภาพรถฉุกเฉินพร้อมเตียง      ผมและทีมงานได้เปลี่ยนชุดแต่งตัวให้ศพ โดยผมเองเป็นคนใส่กางเกงขายาวให้กับศพมือก็จับเท้าแล้วสวมกางเกงใส่ให้ หลังจากเสร็จสิ้นทุกอย่างหน้างานเรียบร้อยแล้ว ผมและทีมงานก็กลับถึงหน่วยกันก็เข้าตี2แล้ว ก็พูดคุยกันสักพัก ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน 

      เมื่อผมถึงบ้านพ่อแม่ก็หลับกันหมดแล้ว ผมก็ไปล้างมือล้างเท้า และได้เข้านอนชั้น2ของบ้าน (โดยที่บ้านจะมีถังน้ำนอกบ้าน และบันได อยู่นอกตัวบ้าน) กว่าจะนอนได้ก็ตี3กว่า !!..ออ..!! ลืมบอกบนบ้านชั้น2 จะเป็นห้องโถงกว้างลมพัดเย็นสบาย แต่ผมเป็นคนชอบนอนเปิดพัดลมห่มผ้า อยู่แล้ว 

Advertisement

Advertisement

     หลังจากที่ได้นอนไปสักพัก เริ่มรู้สึกเย็นเท้า “หวิวๆ” ผมก็เริ่มรู้สึกตัวแต่ยังไม่ลืมตา อยู่ดีๆก็นึกคิดแว๊บๆขึ้นมาในสมองว่า “เราพึ่งแต่งตัวสวมกางเกงให้ศพไปนี้หว่า”  ความรู้สึกแบบนี้ นี้คุ้นๆนึกคิดถึงตอนที่เราจับเท้าศพตอนใส่กางเกงให้ เท้าจะเย็นๆเยือกๆ คิดในใจ “เอาแล้วงัย” ลุงแกมาจับขาขอบคุณเราแน่เลย คิดในแง่ดี แล้วมือคว้าจับมือถือ ข้างหมอน ตัดสินใจนับ ....1...2...3 เปิดลืมตาเปิดไฟฉายมือถือ ใจหายแว๊บบบบบ..!!!    มองไปที่เท้า  ทันใดนั้นเอง...เจอ...เจอ...เจอ... “พัดลม” พัดเท้าอยู่ โดยที่ผ้าห่มถกขึ้นมาถึงเข่า ทำให้เท้าเย็นประกอบกับต่างจังหวัดช่วงเช้าตี4-5 อากาศจะเย็น 

คนและรถประจำหน่วยขอบคุณครับ 

Advertisement

Advertisement

ข้อมูลภาพ  :ภาพปก /ภาพที่1/ภาพที่3 โดยผู้เขียน

 ภาพที่2 โดย OpenClipart-Vectors  จาก pixabay

 


เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !

 

 

ความคิดเห็น

Advertisement

Advertisement

Advertisement

บทความล่าสุด