คัดลอกลิงค์

อื่นๆ

เรื่อง...ราวระหว่างทางหลังเรียนจบ...ตอนที่ 1

Ju3ika.nak
Ju3ika.nak
|2 min read
อ่านบทความอื่นจาก Ju3ika.nak
แจ้งตรวจสอบ
เรื่อง...ราวระหว่างทางหลังเรียนจบ...ตอนที่ 1


ภาพถ่ายโดยจูมิกะ

สวัสดีคนอ่านทุกคนดีใจที่มีคนมาอ่านเรื่องของเราถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องแรกก็ตามไม่ต้องรู้ว่าเราคือใคร ?   รู้แค่ว่าเราชื่อจูมิกะ น่ะยินดีที่ได้รู้จักนักอ่านทุกคนเลย.....วันนี้แค่อยากจะเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองหลังจากเรียนจบมาสักพักใหญ่ๆเลยก็ว่าได้....ขอนับนิ้วแปปน่ะ เราจบแต่ห้าเดือนที่แล้วตอนแรกที่เรียนจบอ่ะเราตั้งใจไว้ว่าก่อนจะรับปริญญาเราจะหางานทำไปก่อน.....จนตอนนี้....มันไม่ใช่อย่างที่คิดไว้เลย....แค่คนที่บ้านเอ่ยปากมาเราก็ไม่กล้าปฏิเสธหรอก....เพราะบุญคุญที่เราต้องตอบแทนในใจลึกเรารู้สึกก็ไม่เกี่ยวอีกใจก็เกี่ยวตอนนั้นสับสนตัวเองมา...ทำไมเราต้องยอมด้วยน่ะ....การที่เราคิดแบบนี้มันผิดใช่ไหมล่ะเรารู้....แต่สุดท้ายเราก็ต้องหยุดความคิดของตัวเองก่อน....ตอนนั้นแม่งโคตรเสียใจเลยเกือบได้ทำงานในสิ่งตัวเองรักแล้วแต่ก็ไม่ได้ทำแม่พูดออกมาประโยคหนึ่ง "งานหาเมื่อไรก็หาได้แต่ชีวิตคนถ้าไปแล้วไปเลยไม่กลับมาน่ะ" คือตอนนั้นแม่พูดถูกมากเลยเราเลยเดินทางกลับบ้านในวันรุ่งขึ้นในตอนนั้นรู้สึกสับสนด้วยเสียดายโอกาสที่หลุดไปแต่ก็นั้นล่ะ.......

Advertisement

Advertisement

ภาพถ่ายโดยจูมิกะ         ในระหว่างทางที่นั่งรถเราลองคิดดูว่า....เราคิดถูกแล้วใช่ไหม? ที่ตัดสินใจแบบนี้ไม่ใช่ไม่อยากตอบแทนบุญคุณน่ะอยากอ่ะอยากอยู่แต่กว่าจะได้รับปริญญาก็ตั้งปีหน้าเลยน่ะ.....เราเลยลองเข้าแอปแอปหนึ่งเป็นแอปหางานเราเลยลองหาแต่มันแค่ไม่มีงานที่เราเรียนจบมาเท่านั้นเอง....ตอนนั้นท้อน่ะ.....เราเลยตัดสินใจหยุดคิด...เพราะเวลาที่เราคิดมากเราจะตัดพ้อตัวเองแล้วก็จะปวดหัวเราเลยตัดสินใจหยุดคิด...เราหยิบหูฟังพร้อมกับเปิดเพลงสายตาของเรามองออกไปนอกหน้าต่างจนเราเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้.....เราไม่รู้ตัวจริงๆน่ะว่าหลับไปตอนไหน...หรือเป็นเพราะแอร์ในรถเย็นๆด้วยมั้งเลยทำให้หลับได้ง่ายบวกกับเพลงที่เราฟังด้วย...

Advertisement

Advertisement

ภาพถ่ายโดยจูมิกะ          จนกระทั้งเรารู้สึกตัวเองอีกทีก็ตอนที่ถึงปลายทางแล้ว.....เท้าสองข้างของเราได้ยืนอยู่บนพื้นดินที่เราเคยเกิดที่นี้เราสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของดินได้สัมผัสลมจากธรรมชาติที่พัดมาให้รู้สึกเย็นๆแสงแดดร้อนๆท้องฟ้าที่กว้างมากมองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้.....อยู่ๆมันก็ทำให้รู้สึกดีฮ่ะ.....จริงๆอยู่ที่นี้ก็ดีเหมือนกันน่ะไม่ได้กลับมาอยู่นานแล้ว....อยู่แต่ในเมืองมีทั้งรถมีทั้งตึกโรงงานเวลาไปเรียนต้องนั่งรถเบียดๆแสงแดดก็ร้อนบวกกับไอจากควันพิษด้วยอยู่นี้ก็ดี....นี้ไม่ใช้การตัดพ้อแต่คือความรู้สึกที่ออกมาจากข้างในจริงๆ....แม่ให้เรามาอยู่ที่นี้เพื่อดูแลย่า....ตอนที่เห็นย่าอยู่ๆย่าก็ร้องไห้แกดีใจที่เห็นเรา....เราเองก็ดีใจดีใจจนลืมเรื่องที่คิดมาตั้งแต่ต้น....นานมากเลยน่ะที่ไม่ได้อยู่กับธรรมชาติแบบนี้เราเองก็หลงอยู่กับเมืองกรุงมานานมากแล้วเหมือนกันพอมาสัมผัสกับธรรมชาติมันโคตรดีเลยฟินด้วย.....

Advertisement

Advertisement

 

ภาพถ่ายโดย จูมิกะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

Advertisement

Advertisement

Advertisement

บทความล่าสุด