คัดลอกลิงค์

อื่นๆ

กุมารหลอนชวนสยอง

Filmanwriter
Filmanwriter
|2 min read
อ่านบทความอื่นจาก Filmanwriter
แจ้งตรวจสอบ
กุมารหลอนชวนสยอง

กุมารหลอนชวนสยอง

เชื่อว่าคนไทยคงจะคุ้นเคยกับความเชื่อทางไสยศาสตร์เกี่ยวกับ “กุมารทอง” เป็นอย่างดี ว่ากันว่ามันคือการเลี้ยงภูตผีปีศาจไว้ใช้งานซึ่งจะมาในลักษณะของวิญญาณเด็กผู้ชาย แต่หากเป็นวิญญาณเด็กผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงไว้ในลักษณะเดียวกันจะเรียกว่า “โหงพราย”

แต่เดิมนั้นวิธีที่จะได้กุมารทองมาค่อนข้างเป็นเรื่องน่าสลดนะครับเพราะต้องเป็นวิญญาณเด็กที่ตายในท้องแม่ที่เรียกกันว่าตายทั้งกลม แล้วก็ผู้มีวิชาอาคมก็จะทำพิธีแล้วประกอบพิธีกรรมผ่าเอาศพทารกในท้องนั้นมาย่างไฟให้แห้งสนิทก่อนรุ่งอรุณ แล้วจึงลงรักปิดทองให้ทั่ว ด้วยเหตุนี้จึงเรียกว่ากุมารทองและนำพาวิญญาณนั้นเข้ามาเลี้ยงดูต่อเป็นลูก นี่ก็เป็นข้อมูลคร่าว ๆ เกี่ยวกับการกำเนิดกุมารทอง แต่พอโลกเปลี่ยนไปก็ไม่สามารถที่จะหากุมารทองตามลักษณะได้ จึงมีการเปลี่ยนวิธีการด้วยการปลุกเสกต่าง ๆ ลงมาอยู่ในรูปปั้นเด็กอย่างที่เราเห็นกันนั่นแหละ

Advertisement

Advertisement

กุมารทองต้องบอกว่าเรื่องที่ผมพบเจอนั้นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตที่ได้พบประสบเหตุการณ์กับเจ้ากุมารทองที่พาหลอนและชวนสยองจนจำฝังใจติดตามาจนทุกวันนี้และมันเกิดขึ้นตอนกลางวันแสก ๆ อยู่เป็นประจำ

ผมพอจะได้ยินมาบ้างว่าลุงข้างบ้านของผมนั้นแกก็แอบเลี้ยงกุมารทองไว้หนึ่งตัวคือด้วยวิธีการของแกไม่ได้เป็นคนงมงายแถมมีเชื้อสายจีน พระก็ไม่ใส่ ยันต์ก็ไม่สัก ผมก็เลยไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่ว่าแกจะเลี้ยงกุมารทองเอาไว้เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ผมอยู่ชั้น ป.4 อายุประมาณ 10 - 11 ขวบ ในช่วงเวลาประมาณ 4 โมงเย็น มันเป็นวันธรรมดา ๆ  วันหนึ่งหลังจากเลิกเรียน

ผมกลับมาถึงบ้านและนั่งหลังพิงหน้าต่างที่ชั้น 1 ของบ้าน ในขณะที่นั่งอ่านการ์ตูนไปนั้น ผมรู้สึกได้ว่ามีใครสักคน พลุ่บๆ โผล่ๆ อยู่ข้างหลังผม ผมหันกลับไปแบบฉับพลันเพื่อไม่ให้ตั้งตัวเพราะคิดว่าเพื่อนผมคงมาแกล้งเช่นเคย  ผมหันกลับไปไม่พบใคร ก็เริ่มมั่นใจว่าน่าจะโดนแกล้งก็เลยตั้งใจว่าจะต้องเอาคืนให้ได้ ผมทำเป็นนั่งอ่านหนังสือต่อ

Advertisement

Advertisement

หลังจากนั้นไม่นานผมรู้สึกได้ว่ามีคนเอามือมาจับไหล่ผมแบบเต็ม ๆ  ผมหันไปมองทันทีแต่กลับไม่เห็นใครหลังจากนั้นผมแทบช็อกเพราะอยู่ดีๆ ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากด่านล่างพื้น แล้ววิ่งไปด้วยความเร็วออกไปจากบ้านผม สิ่งที่ผมจำได้คือ เด็กคนนั้นใส่กางเกงมันๆ สีน้ำเงิน ไม่ใส่เสื้อ ผอมๆ ผมเกรียนๆ เหมือนทรงนักเรียนไทย วิ่งหนีผมไป

ผมตั้งสติแล้วรีบวิ่งตามทันทีไปที่บ้านเพื่อนที่ผมคิดว่าใช่เพราะว่ากางเกงตัวที่ผมเห็นคือกางเกงใส่นอนตัวเก่งของเพื่อนผม ผมเชื่ออย่างนั้น ผมวิ่งไปด้วยความน่าตาตื่นตะโกนลั่นบ้านเพื่อนถามอาโกของเพื่อนผมว่า “ต้นอยู่ไหนครับ” อาโกก็ทำหน้างง ๆ แล้วก็บอกว่า

Advertisement

Advertisement

อาโก : “ต้นมันอาบน้ำอยู่ข้างบน ขึ้นไปหามันสิ”

ผม :  “ต้นอาบน้ำนานยังครับ”

อาโก : “ก็อาบสักพักแล้วนะ ใกล้เสร็จแล้วมั้ง”

หลังจากอาโกพูดไม่ทันจบดี “ต้นก็เดินลงมาพร้อมกับนุ่งผ้าขนหนู” ผมถามว่า “เมื่อกี้ไปแกล้งเราที่บ้านใช่ปะ” ต้นตอบด้วยหน้างงๆ “แกล้งไรของมึงกูอาบน้ำนานแล้วไหม มีไร” ผมก็ย้ำ ๆ อยู่นั่นว่าแกล้งหรือเปล่า ไปบ้านเรามาใช่ไหม ต้นยืนยันหนักแน่นว่าไม่ได้ไปซึ่งทั้งอาโกและน้องชายของต้นก็ยืนยันว่าตั้งแต่ต้นกลับมาจากโรงเรียนยังไม่ได้ออกจากบ้านเลย

ผมได้แต่เดินกลับบ้านมาด้วยความคาใจว่าเด็กคนที่มาแกล้งผมเป็นใครกันแน่ รีบมาเล่าให้แม่ฟังว่าเมื่อกี้ผมเจอเหตุการณ์แบบนี้ แม่ผมด้วยความที่ไม่อยากให้ลูกงมงายก็บอกไปว่าตาฟาดหรือเปล่าอ่านการ์ตูนเยอะไป แต่ความลับไม่มีในโลกและไม่ใช่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เจอเหตุการณ์นี้

ในขณะที่ผมกำลังโวยวายสงสัยและยังคาใจ “พี่เตยคือแฟนของลูกชายลุงข้างบ้านที่ผมบอกไว้ตอนต้นก็เดินมาที่บ้านผมพอดีเพื่อจะมาเอากางเกงที่ให้แม่ผมทำไว้”

พี่เตยเอยถามแม่ผม “คุยไรกันพี่”

แม่ผม : นกแลมันบอกว่าเห็นผีเด็กมาแกล้งที่หน้าต่าง

พี่เตย : นกแลเจอหรอ นุ่งจงกาเบนสีน้ำเงินๆ ผมสั้นๆ ผอมๆ ปะ

ผม : ประมาณนั้นเลยพี่เตย พี่เตยรู้จักหรอ

พี่เตย : พี่ก็เจอ นี่จะเล่าให้ฟัง พ่อ(ลุงข้างบ้าน)เขาอะเลี้ยงกุมารไว้ตัวหนึ่ง เตยอะเจอประจำตอนกลางวันอะ เตยถึงออกมานั่งอยู่หน้าบ้านเป็นประจำ

พี่เตยเล่าว่ามีอยู่วันหนึ่งที่เขาเจอแบบเต็ม ๆ ก็คือ ตอนกลางวันไม่มีใครอยู่บ้านแกนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในบ้าน กลางบ้านแกจะมีเตียงที่เป็นลักษณ์เหมือนแค่ไม้ไม่สูงนักมีพื้นที่ใต้เตียง แกบอกว่านั่งอยู่ดีๆ ก็มีลูกบอลกลิ้งออกมาจากใต้เตียงมาหาแก แกก็งงว่ามีหนูหรือมีแมวเข้ามาในบ้านหรือเปล่า หลังจากนั้นสิ่งที่ทำให้แกไม่กล้านั่งในบ้านคนเดียวอีกเลยก็คือ “มีเด็กผู้ชายคลานออกมาจากใต้เตียงยิ้มให้แกแล้ววิ่งออกจากบ้านไปผ่านไปต่อหน้าต่อตาแก”

นี่เป็นประสบการณ์หลอนอีกครั้งหนึ่งที่ผมเจอและยังคงจำได้จนถึงทุกวันนี้

ความคิดเห็น

Advertisement

Advertisement

Advertisement

บทความล่าสุด