พยาบาลสยองเวรดึก

ภาพโดยDarko Stojanovic จาก Pixabay

เขียนโดย  อ. อเวจี

---

ไม่มีใครอยากมานอนโรงพยาบาลหรอกนะ ถ้าไม่จำเป็น

ใครจะคิดว่า  สงกรานต์ทำให้เขาต้องมานอนแหงกอยู่ในห้องพัก...  ไม่ได้ออกไปไหน  เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้  ชายหนุ่มตัดสินใจพักในห้องพิเศษ ตามสิทธิ์ที่ได้รับ คิดในแง่บวกว่าอย่างน้อยที่สุดนี่คือเวลาพักผ่อน  นอนเอกเขนกดูทีวี  อ่านหนังสือ   แต่เมื่อผ่านไปไม่กี่วัน  ชายหนุ่มก็เริ่มเบื่อหน่าย   อยากออกจากโรงพยาบาลไปเตร็ดเตร่ดูโลกภายนอกเหลือเกิน คนเรานี่เอาเข้าจริงแล้วสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ  อิสรภาพนั่นเอง

จนกระทั่ง...  เสียงเคาะประตู แล้วร่างของหญิงสาวในชุดพยาบาลเข็นรถคันเล็กเข้ามาทำให้ชายหนุ่มชะงัก พลันที่สบตากับเจ้าของวงหน้าพริ้มเพรา  หัวใจของเขาก็เต้นรัว...พยาบาลสาวสวย! ดวงตาของเธอเป็นประกาย  มันคือประกายตาของหญิงสาวผู้มีเมตตาธรรม  ในเครื่องแบบสีบริสุทธิ์  และด้วยรูปลักษณ์แบบนี้  ทำให้หัวใจของคนนอนเตียงอย่างชายหนุ่มถึงกับเต้นผิดจังหวะ เพราะพยาบาลคนก่อน  เป็นหญิงวัยกลางคน  หน้าตายับย่น  อ่อนล้า  แม้กระทั่งรอยยิ้ม  ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรได้เลย

“ทานยาหรือยังคะ”  เธอถามพร้อมกับขยับก้าวมายืนข้างเตียง 

“ครับ...”  ชายหนุ่มตอบ  รู้สึกตื่นเต้นจนรับรู้ได้  “ทานแล้ว”

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆแตะจมูก  ยิ้มที่มองเห็นช่างเย้ายวนความรู้สึกอย่างประหลาด    และเหมือนกับว่าพยาบาลสาวจะเข้าใจถึงความรู้สึกของเขา จู่ๆ  เธอก็เอื้อมมาจับมือ  ชายหนุ่มสะท้านวาบ  นึกไม่ถึงว่าพยาบาลสาวจะปฏิบัติต่อคนไข้อย่างเขาแบบนี้ 

ยิ้มของเธอ  เรียวนิ้วของเธอ  เหมือนจงใจปลุกเร้าอารมณ์

“คุณรู้สึกไหมคะ”

“รู้สึกอะไรครับ”

“ต้องการ...ถ้าคุณต้องการ”

 “จริงหรือครับคุณพยาบาล”  ชายหนุ่มหลุดปากออกมาราวกับละเมอ  มันเหมือนกับความฝัน  เหมือนกับหนังเอวีที่เขาเคยดูผ่านตา  ไม่คิดว่าจะมาเจอของจริง แค่รูปร่างหน้าตาของพยาบาลสาว ก็เล่นเอาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกระเจิดกระเจิงไปเรียบร้อยแล้ว 

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกลับคืนมา    และในระหว่างนั้น พยาบาลสาวลงจากเตียง นุ่งชั้นใน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่  ก่อนจะหมุนร่างก้าวออกจากห้องพิเศษไปในที่สุด ชายหนุ่มนึกอยากตบปากตัวเอง  เขาควรจะหลุดปากอะไรออกมาสักประโยค  ขอโทษเธอก็ได้  แต่นี่กลับอ้ำอึ้ง  สมองยังสับสนมึนงงต่อเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น  หรือว่าแค่ฝันไป...

คุณคะ  ตื่นได้แล้วค่ะ

“คุณคะ  ตื่นได้แล้วค่ะ” ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก   รีบพับร่างลุกนั่ง  มองพยาบาลวัยกลางคนใบหน้ายับย่นที่ยืนอยู่ข้างเตียง    ภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนยังฉายชัดอยู่ในความทรงจำ

“วันนี้ก็ออกได้แล้วนะคะ  รอคุณหมอมาตรวจช่วงสายๆอีกรอบ”

ชายหนุ่มใจหายวูบ  รู้สึกไม่อยากออกจากที่นี่ 

“ผมอยู่ต่อได้ไหมครับ”

“คะ”  พยาบาลสาวใหญ่นิ่วหน้าประหลาดใจ “จะอยู่ต่อเหรอคะ  ติดใจอะไรหรือเปล่าคะ”

“เอ้อ...”  คำพูดของพยาบาลฟังดูทะแม่งๆ

“ว่าไงคะ  ติดใจอะไร”

“เปล่าครับ”

เขาจะบอกเธอได้อย่างไรว่ามีอะไรเกิดขึ้น  ไม่มีเหตุผลใดๆที่จะขออยู่ต่อด้วย  ทั้งๆที่สภาพร่างกายหายเป็นปกติแล้ว

ชายหนุ่มชั่งใจอยู่นาน   ในที่สุดจึงตัดสินใจถาม 

“คุณพิชญาเข้าเวรช่วงไหนครับ”

“พิชญา!”

“พิชญา  พงศ์เปี่ยม”

ชายหนุ่มจำได้แม่นยำว่า  พยาบาลสาวสวยเมื่อคืนชื่อนามสกุลอะไร  แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าของพยาบาลสาวใหญ่ซีดเผือด

“มะเมื่อกี้คุณว่าพยาบาลชื่ออะไรนะคะ”

น้ำเสียงละล่ำละลักถามซ้ำ  ทำเอาชายหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้ “โธ่  คุณพยาบาลครับ  เป็นอะไรไปครับเนี่ย  ผมถามว่าคุณ พิชญา  พงศ์เปี่ยม เข้าเวรช่วงไหน  อย่าบอกนะครับว่าที่นี่ไม่มีพยาบาลชื่อนี้”

“มะ...มีค่ะ  ธะ...เธอ...ขะ...เข้าเวรช่วงดึก  ชะ...ใช่  เธอมักจะมาช่วงดึกๆ”  คราวนี้สีหน้าของพยาบาลสาวใหญ่ซีดเผือด  ดวงตาเหมือนมีประกายแห่งความหวาดหวั่นพรั่นพรึง  “แต่ว่าเธอไม่อยู่แล้ว”

“เธอไปไหนครับ  ผมเพิ่งเจอเมื่อคืนนี่เอง”

“เธอไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะ  ตะ...แต่ว่าเธอ...”

เธอตายแล้ว  น้องพิชญาตายไปเกือบปีแล้ว

“เธอตายแล้ว  น้องพิชญาตายไปเกือบปีแล้ว”

โครม!

ประตูห้องปิดลงเอง  ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก  ส่วนพยาบาลสาวใหญ่กระโดดขึ้นเตียง  เนื้อตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง!!