รถสยองซ่อนวิญญาณ

ภาพ   ผู้เขียน

อ.อเวจี   เขียน

---

ช่วงบ่ายของเสาร์มีคนขับรถกระบะสีดำ ท้ายมีคอกยกสูงเหมือนรถบรรทุกสินค้าของพ่อค้าเร่ นำมาจอดทิ้งไว้ที่บริเวณปากซอยเข้าบ้าน

บริเวณดังกล่าวในวันอาทิตย์จะเป็นสถานที่จัดตลาดนัดขายอาหารการกินจากกลุ่มพ่อค้าเร่ เพราะฉะนั้นรถกระสีดำที่มาจอด จึงไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เพราะอาจจะเป็นรถของพวกพ่อค้าตลาดนัดนั่นเอง สถานที่จัดตลาดนัด เป็นที่ดินส่วนรวมของหมู่บ้าน มักใช้เป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมต่าง ๆ ของโดยเฉพาะในเทศกาลสำคัญ ๆ

แม้ว่าความเจริญจะรุกล้ำเข้ามาในหมู่บ้านรอบนอกเขตเทศบาลค่อนข้างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทั้งวันทั้งคืน

เพียงแค่สิ้นแสงสนธยา ความมืดและความเงียบก็เข้ามาเยือน มีแสงไฟที่หัวถนนเพียงหลอดเดียวเท่านั้น และสาดให้เห็นรถกระบะค่อนข้างชัดเจน

ยังไม่มีใครเห็นเจ้าของรถกระบะ เขาอาจจะนอนหลับอยู่ในรถก็เป็นได้

เงาตะคุ่มที่กำลังขย่มจนทำให้รถกระบะโยกคลอนตามจังหวะนั้น เป็นร่างของหญิงสาวอย่างไม่ต้องสงสัย

แสดงว่า เจ้าของรถกระบะสีดำคอกสูงคันนี้เป็นคู่สามีภรรยา ต่างนอนหลับพักผ่อนในเวลากลางวัน รอจนกระทั่งมืดค่ำจึงได้เริ่มมีกิจกรรมบางย่างเกิดขึ้น ไม่แปลกอะไรถ้าหากคนเราจะอารมณ์เปล่าเปลี่ยว และบรรยากาศในยามนี้ก็ชวนให้เกิดอารมณ์อย่างว่าได้ด้วย

รถกระบะค่อย ๆ สงบนิ่งลงอีกครั้ง ราวกับว่ากิจกรรมอันสุดระทึกได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ความมืดและความเงียบที่เดินทางมาค่อนข้างพร้อมกันนับตั้งแต่สิ้นแสงทิวา ทำให้ทุกกิจกรรมที่กำลังเกิดขึ้นในเวลานี้ ต่อให้เบาแค่ไหน ก็ยังคงแว่วออกมาให้ได้ยิน

จู่ ๆ ประตูรถเปิดผางออกพร้อมกับเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง

“แก! แก!”

น้ำเสียงนั้นเกรี้ยวกราดเห็นได้ชัด

โครม!

ประตูอีกฝั่งเปิดออกในลักษณะเหมือนถูกถีบ

“เป็นอะไรเนี่ย? กูถามว่าเป็นอะไร?”

ด้วยความที่บรรยากาศขณะนั้น เงียบสงัด ต่อให้เป็นเพียงแค่เสียงสายลมรำเพยก็ยังอาจจะได้ยินอย่างชัดเจน

เสียงของชายหญิงในลักษณะเกรี้ยวกราด ไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะแว่วได้ยินเข้าไปถึงในหมู่บ้านชัดเจนแค่ไหน

และที่เกิดขึ้นตามมาก็คือ

หมาเห่า เสียงเห่าเริ่มเปลี่ยนเป็นหอน และมันกลายเป็นน้ำเสียงที่สุดยะเยือกราวกับว่าพวกมันกำลังมองเห็นปรากฏการณ์บางอย่างที่สายตาของมนุษย์ไม่สามารถมองเห็น

“มึงจะเอายังไง มึงต้องการอะไรจากกู?”

เสียงนั้นเป็นเสียงของผู้ชาย เกรี้ยวกราดรุนแรงกว่าเดิม

แต่แปลก!?

ประตูรถทั้งสองฝั่งที่เปิดออกเหมือนกับถูกกระแทกรุนแรง ฝั่งหนึ่งควรจะเป็นผู้หญิงผลุนผลันออกมา อีกฝั่งก็ควรจะเป็นผู้ชาย

แต่การณ์กลับกลายเป็นว่า...ไม่มีใครก้าวออกมาเลย

แสงนีออนมุมถนนสาดเข้าหารถกระบะสีดำคอกสูง และหากมีใครอยู่ในระยะสายตาจะยังคงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ตั้งแต่วินาทีที่รถโยกสั่นราวกับกำลังมีการขย่มอย่างเร่าร้อนรุนแรง มองเห็นประตูที่เปิดผางออก

นอกจากมองเห็น...เสียงที่แว่วออกมา ก็ดังชัดเจน จนกระทั่งได้ยินถึงพวกหมาตัวใกล้สุด เสียงเห่ากระโชกดังขึ้น ถัดจากนั้นไม่นานก็กลายเป็นเสียงหอนโหยหวน

ทำให้บรรยากาศวิเวกวังเวงหนักหน่วงเข้าไปอีก

รถนั่นยังจอดอยู่ที่เดิม ประตูเปิดออกทั้งสองด้าน

“มึงต้องการอะไร?!”

บรู๊วววว์...โบร๋วววว์!

คุณพระช่วย!

เสียงกระโชกโฮกฮากเกรี้ยวกราดของผู้ชาย สลับกันไประหว่างเสียงกรีดร้องของผู้หญิง และเพียงไม่นานก็กลายเป็นเสียงเหมือนผู้หญิงกำลังร้องไห้

น่าแปลกที่สุด ยังไม่ปรากฏว่าจะมีร่างของใคร ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ทั้ง ๆ ที่เสียงการพูดคุยและวิวาทดังลั่นออกอย่างนั้น

แสงไฟนีออนมุมถนน ยังคงสาดส่องมองเห็นรถกระบะยังคงจอดนิ่งอยู่ที่เดิม มีเพียงแค่ประตูทั้งสองด้านเปิดออกค้างอยู่อย่างนั้น

บรรยากาศชวนให้วิเวกวังเวงกว่าเดิม เพราะเสียงของเห่าหอนของหมา นานแล้วที่ไม่เคยมีหมาส่งเสียงเห่าหอนอย่างต่อเนื่องยาวนานแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ใช่ฤดูกาลผสมพันธุ์ของพวกมัน และจะว่าไปแล้วชวนให้น่ารำคาญอยู่ไม่น้อย ผิดแต่เพียงว่ายังไม่มีชาวบ้านไหนกล้าเปิดประตูออกมาดูเท่านั้น

ถนนคอนกรีตเส้นเล็ก ๆ เข้าไปถึงในหมู่บ้านเวลานี้ว่างเปล่าและไม่ได้มีแสงสว่างตามรายทางเหมือนถนนในเมือง เพราะฉะนั้น ในยามค่ำคืนแบบนี้ จึงมองเห็นเพียงรางเลือนด้วยแสงจันทร์ แต่มันกลับกลายเป็นบรรยากาศอันสุดยะเยือกและสุดสะพรึงมากกว่าเดิม

จนกระทั่งใครคนหนึ่งผู้มีบ้านอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุมากที่สุดอดรนทนไม่ไหว ลืมตาโพลง อากาศข้างนอกอาจจะค่อนข้างเย็น แต่ในมุ้งค่อนข้างอบอ้าว ไม่มีพัดลมช่วยบรรเทาความร้อนเสียด้วย

เขาเป็นชายวัยกลางคน พ่อม่าย ใช้ชีวิตเพียงลำพัง อาชีพรับจ้างทั่วไปเหมือนคนแถวนี้ ความจริงแล้ว เขาเพิ่งสะดุ้งตื่น เพราะเมื่อช่วงหัวค่ำ แค่กลับมาถึงบ้านหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายด้วยความเหนื่อยอ่อนเพลียบวกกับฤทธิ์ของเหล้าขาวดีกรีแรง

“เป็นบ้าอะไรโว้ย!”

ด้วยความที่เป็นคนบ้านนอก และอยู่ที่นี่มานานเน ไอ้เรื่องกลัวไม่เคยมีอยู่ในหัวอยู่แล้ว กลางค่ำกลางคืนยังสามารถออกไปเดินดุ่ม ๆ นอกบ้านได้สบาย ๆ

เขาคว้าไฟฉายคาดหัว ไฟค่อนข้างอ่อนแรง เพราะไม่ได้ชาร์จเตรียมเอาไว้ พ้นออกมาจากตัวบ้านแล้วชะงักนิดหนึ่งเมื่อสายลมรำเพยผ่านผิวกาย

มันยะเยือกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน จนกระทั่งขนลุกซู่ชูชัน

“ทำไมมันหนาวยังไงวะเนี่ย”

หลุดปากอุทานออกมาอย่างแปลกใจ แล้วก้าวออกจากบ้าน กราดไฟฉายคาดหัวไปตามถนน ทิศทางที่มาของเสียงหมา มาจากบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านโน่นแน่ะ

เดินพ้นบ้านเพียงแค่ไม่กี่ก้าว ไฟที่คาดหัวอยู่ก็ยิ่งหรี่ลง...หรี่ลง อย่างน่าขัดใจ ทำให้ระยะการมองเห็นหดสั้นลงกว่าเดิม

หนุ่มใหญ่จุ๊ปาก อาการง่วงเหงาหาวนอนหายไปเป็นปลิดทิ้ง ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดาของเขา วัยขนาดนี้แล้ว พอได้นอนเต็มตาแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถือว่าเพียงพอ

ความจริง เขามองเห็นรถกระบะคันสีดำมีคอกสูงที่จอดทิ้งเอาไว้ปากทาง ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ใช่เวลาเปิดตลาดนัด

เมื่อตอนเย็นสังเกตเห็นว่ายังจอดสนิทอยู่ที่เดิม ไม่มีการเคลื่อนไหวไปไหน เขาเข้าใจเหมือนคนอื่น ๆนั่นแหละว่า คงเป็นรถของพวกพ่อค้าตลาดนัด

เสียงหมาเห่ากระโชกดังมาจากบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านจริง ๆ

หนุ่มใหญ่ชะงักเท้า เงี่ยหูฟังเสียง

“มึงต้องการอะไร?”

ชัดเจน เต็มสองหู เป็นเสียงเกรี้ยวกราดของผู้หญิง

หนุ่มใหญ่ค่อนข้างเชื่อมั่นว่าตัวเขาไม่ได้หูตึงถึงขั้นแยกแยะอะไรไม่ออกว่าอันไหนเสียงหมาเห่า อันไหนเสียงคน

เขาไม่ได้หวาดกลัวอะไรอีกแล้ว เสียงเกรี้ยวกราดของผู้หญิง อาจจะต้องการความช่วยเหลือ มันไม่ควรจะมีเหตุการณ์เลวร้ายใด ๆ เกิดขึ้นภายในคืนนี้

หนุ่มใหญ่สาวเท้าอย่างเร่งรีบไปตามถนน มุ่งหน้าบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านอันเป็นที่จัดตลาดนัด เขาค่อนข้างเชื่อว่า เสียงเกรี้ยวกราดของผู้หญิงมาจากรถกระบะสีดำมีคอกสูงคันนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท คราวนี้ไม่ใช่เสียงจากฝ่ายหญิงเพียงอย่างเดียว มีเสียงคำรามของฝ่ายชายด้วย

ต้องเป็นผัวเมียอย่างไม่ต้องสงสัย มิน่าล่ะ จึงเป็นที่มาทำให้หมาเห่าหอนดังไปทั้งหมู่บ้านแบบนี้

ไฟฉายคาดหัวแสงค่อนข้างริบหรี่ถูกสาดเข้าหารถกระบะ ในระยะราว 10 กว่าเมตรเท่านั้น แต่ถึงไม่ส่องไฟเข้าหา แสงสว่างจากหลอดนีออนหัวถนนก็ทำให้มองเห็นได้ว่า รถกระบะยังจอดสงบนิ่ง มีเพียงแค่ประตูทั้งสองด้านเปิดออก

เสียงทะเลาะวิวาทน่าจะดังออกมาจากภายในห้องโดยสาร

ใช่แน่ ๆ!

หนุ่มใหญ่ก้าวยาว ๆ ใกล้เข้าไปอีก ก่อนจะมีอาการชะงัก ตัวเย็นชาด้วยอาการตกตะลึงจังงัง เพราะกลิ่น...

กลิ่นคาวรุนแรงตลบอบอวลกระแทกจมูก

ลำพังแค่กลิ่นยังไม่เท่าไหร่ แต่ที่สามารถมองเห็นได้ด้วยสายตาของเขานั่นต่างหากที่ทำให้หนุ่มใหญ่รู้สึกเหมือนช็อก!

เหมือนกำลังมีการใช้อาวุธ เกิดขึ้นภายในห้องโดยสาร

เลือดสด ๆ สาดกระจาย กลิ่นคาวนั่นก็มาจากเลือด

หนุ่มใหญ่ตั้งสติได้ รีบก้าวพรวดพราดเข้าไปหาพร้อมกับร้องห้ามลั่น ใช่! นี่คือความกล้าหาญที่สุดของเขา

วินาทีนั้นหวังเพียงแค่ว่า จะสามารถช่วยหยุดยั้งสถานการณ์ที่กำลังเข้าขั้นเลวร้าย

“อย่า! อย่าฆ่ากันเลยครับ”

ถ้าหากการพุ่งเข้าไปหาดังกล่าวถือว่าเป็นความกล้าหาญสุดขีดแล้ว ขณะเข้าไปประชิดกับรถกระบะต้องเรียกว่ากล้าหาญยิ่งกว่า

แต่ว่าภายหลังความกล้าหาญ อาการตื่นตระหนกหวาดกลัวย้อนกลับมาเกิดขึ้นกับหนุ่มใหญ่ หัวใจของเขาเวลานั้นราวกับจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เลือดในกายเย็นเฉียบ ดวงตาเบิกกว้าง

แสงจากไฟฉายคาดหัว ในระยะประชิด มีหรือจะมองไม่เห็นว่าอะไรเป็นอะไร ภาพจะ ๆ เต็มสองตาของหนุ่มใหญ่ ถ้าหากว่ามันเป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้แต่แรก อาจจะไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะทกสะท้านหวั่นไหวอย่างรุนแรงถึงขั้นช็อกแบบนี้

แต่ว่า...

ภาพที่หนุ่มใหญ่เห็นคือ ภายในห้องโดยสารซึ่งประตูเปิดออกทั้งสองด้านนั้น ว่างเปล่า!

มันว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง!!

พอตั้งสติได้ หูแว่วได้ยินเสียงกระหนุงกระหนิงของผู้หญิงผู้ชาย และเสียงหัวร่อต่อกระซิกแว่วตามมา ถัดจากนั้น หมาก็หอนโหยหวนรับเป็นทอด ๆ

คุณพระช่วยด้วยเถิด!