เสียงกระซิบเตียงหมายเลข 44

ใครที่เคยไปนอนที่โรงพยาบาลรัฐบาลคงเคยคิดใช่ไหมว่า เตียงที่เรานอนอยู่อาจจะมีใครเคยเสียชีวิตที่เตียงเรานอนหรือเปล่า เพราะเราก็ไม่รู้ว่าใครเคยนอนมาก่อนเราบ้าง หรือไม่รู้ว่ามีดวงวิญญาณของใครสิงสถิตที่เตียงนี้หรือที่โรงพยาบาลแห่งนี้มีผีหรือสิ่งเร้นลับ แต่เราก็เลี่ยงไม่ได้หรือเลือกไม่ได้ว่าเราจะนอนที่เตียงหมายเลขใด เหมือนเหตุการณ์ที่ผมได้พบเจอกับตัวเอง

เสียงกระซิบที่เตียงหมายเลข 44

ผมเข้ามารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้และได้มีการแอดมิด ผมเข้ารับการรักษาเนื่องจากผมปอดติดเชื้อ จึงต้องอยู่โรงพยาบาลเป็นเวลาหลายวัน เพื่อให้ได้รับการให้น้ำเกลือและยาฆ่าเชื้อ ผมได้นอนที่เตียงหมายเลย 44  วันแรกที่ผมมานอนที่เตียงนี้ ผมได้ยินเสียงเตียงผมมันมีเสียงกุกๆ กักๆ แต่ก็ไม่ได้เอะใจหรือสงสัยอะไร เพราะสภาพของเตียงค่อนข้างเก่า  

     แปลก แต่ผมได้ยินเสียงดังมาก ตอนนั้นเองที่ผมกำลังจะนอนลง จังหวะที่หัวของผมจะลงหมอน ผมก็เห็นใบหน้าของชายคนนั้นอยุ่ที่ขอบเตียงผม จนผมตกใจลุกขึ้นอีกครั้ง ผมมองดูอีกรอบกลับไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย แต่เมื่อกี้ ผมเห็นชัดมาก ใบหน้าของเขาห่างจากผมเพียงขอบเตียง  ตอนนั้นผมนอนไม่หลับเลย ผมกลัวมาก  รุ่งเช้าผมเลยเดินเพื่อที่จะหาชายคนนั้น ห้องที่ผมนอนเป็นอาคารผู้ป่วยชาย และเป็นห้องรวม ผมเดินดูทุกเตียงก็ไม่เจอเขา ผมเลยรู้สึกปวดฉี่เลยเดินไปเข้าห้องน้ำ 

“ถ้าไม่ไหว้พระก่อนนอนก็เป็นแบบนี้” เสียงจากห้องข้างๆ ตอนที่ผมนั่งอยู่ในห้องน้ำ ผมได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน บ้างก็ถามไถ่ปกติ บางคนก็ร้องไห้

“คือได้มาโรงบาล”. “มะเร็งปอด”  “แล้วนี่ร้องไห้ทำไม”. “ไม่อยากตาย” 

เหล่าบทสนทนาที่ผมได้ยินผมฟังแล้วก็เริ่มรู้สึกสงสารพวกเขา แต่ผมก็เลยรีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จแล้วเดินออกไป แต่พอเดินออกไป

ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย แต่เมื่อกี้ผมยังได้ยินเสียงอยู่เลย 

ผมเลยเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่พร้อมกับความฝันที่ผมฝันเห็นชายคนนั้น ตกดึกผมฝันถึงเขาอีกครั้ง แต่เป็นเหมือนกับว่าผมเป็นบุคคลที่สามที่มองดูเขาพูดคุยกับผู้ป่วยอีกคน “ขอหมอกินลาบก็ไม่ได้ จนตายก่อน ยาสูบก็ไม่ได้สูบ” และผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้งเพราะเสียงของเตียงผมมันดังขึ้น  

ผมเลยนั่งสวดมนต์ ตอนนั้นคนที่อยู่ในห้องนั้นหลับกันหมดแล้ว มีเพียงแสงไฟที่ห้องหมอ ส่องผมสวดมนต์เสร็จก็เลยรีบนอน

ตอนเช้ามีพระมาบิณฑบาตที่ห้องนั้น เพราะเป็นวันพระ และลาบที่ผมบอกให้แม่ซื้อมาให้ ผมก็ได้เอาใส่ในตอนที่ตักบาตรแล้ว และพระก็ให้พร แม่เลยเดินออกไปกรวดน้ำที่ข้างนอก แม่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับกระาษบางอย่าง แม่บอกว่าผู้ชายคนหนึ่งให้มา พอเปิดดูมีเลขที่น่าจะเป็นหวย

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ ผมก็ได้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำ “ขอบคุณนะ” เสียงของคนที่อยู่อีกห้องพูดขึ้น แต่ผมคิดว่าคงเป็นเสียงของคนคุยโทรศัพท์ พอเดินออกมาก็ไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำเลย 

วันที่ผมกลับเป็นวันหวยออก แม่เลยบอกพ่อว่ามีคนให้กระดาษหวยมาแต่พอแม่หาในกระเป๋ากลับไม่เจอกระดาษใบนั้น แต่แม่จำเลขได้  เมื่อลองซื้อปรากฏว่าถูกหวย พอผมมาที่บ้านแม่ก็ได้เอาเงินซื้อหวยที่ถูกมาซื้อของตักบาตร พอหลังจากวันนั้นผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าชายคนนั้นเป็นใคร และผมเองก็ไม่เห็นเขาเลยในช่วงเวลาปกติ จะเห็นแค่ตอนที่ผมหลับกับตอนเข้าห้องน้ำดึกๆ 

จนชายคนนั้นมาเข้าฝันพ่อของผม มาบอกว่าเขาคือคนที่เสียชีวิตที่เตียงที่ผมนอนอยู่ เขาเพียงแค่จะมาขอให้ผมใส่บาตรเอาลาบใส่ไปให้เขา และเขามาขอบคุณ ไม่ได้มาทำร้ายหรือมาร้ายเลย และเตียงที่ผมนอน หมายเลข 44