เกือบซ้ำรอย

      ฉันและเพื่อนสี่สาว ได้เดินทางไปเที่ยว ตลาดโรงเกลือช่วงปิดเทอม พวกเราขับรถกันไปเอง โดยฉันเป็นคนขับ พวกเรานัดแนะออกเดินทางตั้งแต่เช้า จากอุบลราชธานีไปยังอรัญยประเทศ ระหว่างทางก็ปกติดี เมื่อไปถึงพวกเราก็ซื้อของช๊อปปิ้งตามประสาผู้หญิง ใกล้พลบค่ำ เราก็เริ่มเดินทางกลับบ้าน ขับรถไปได้สักระยะหนึ่ง รถเกิดเสีย เราจึงได้จอดพักรถ ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งพวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคือที่ไหน ขณะนั้นเป็นเวลาสามทุ่มครึ่ง บริเวณนั้นไม่มีบ้านคนและมืดมากๆ และเป็นทุ่งนาเสียส่วนใหญ่พวกเราสี่คนกลัวมากๆ ด้วยความกลัวของพวกเราสี่คน ทั้งกลัวผีและกลัวคนที่จะมาทำร้าย หรือโดนปล้น พวกเราสี่คน ตกลงกันว่าพวกเราจะอยู่บนรถปิดไฟเพื่อไม่ให้คนที่จะคิดไม่ดีกับเรามองไม่เห็น พวกเราพยายามโทรศัพท์ติดต่อทางบ้านให้เข้ามาช่วยเหลือ แต่ติดต่อทางบ้านอยู่นานก็ไม่สามารถติดต่อได้ พวกเราหวาดกลัวและวิตกกังวลกันอย่างสุดขีด

พวกเราก็ช่วยกันเข็นรถกันไปบ้านคุณตา ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียง 100-200 เมตรเท่านั้น แต่ด้วยความที่มันมืดเราเลยมองไม่เห็น เมื่อไปถึงบ้านคุณตา

คุณตาได้ถามพวกเราว่า "รู้ไหมทำไมตา ถึงบอกให้พวกเรา เปิดไฟและช่วยกันเข็นรถมาที่บ้านตา"

หนึ่งในพวกเราตอบคุณตาไปว่า "ไม่รู้เลยค่ะคุณตา มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณตาเล่าต่อว่า "ตรงจุดที่พวกหนูจอดรถไว้ เมื่อสองสามวันที่แล้ว มีคนรถเสียและจอดอยู่ที่เดียวกับที่พวกหนูจอดไว้เลย เป็นผู้หญิงสามคน เขาทำแบบเดียวกับที่เราทำเลย คือรถเสียแล้วปิดไฟ รอความช่วยเหลือบนรถ ด้วยความมืดมีรถบรรทุกมองไม่เห็นและชนกับรถที่จอดเสียอยู่จุดนั้นอย่างจัง เสียชีวิตทั้งคันรถ ตามองเห็นพวกเรามาจอดรถไว้ เลยปั่นจักรยานเข้ามาเตือน ตากลัวว่ามันจะซ้ำรอย…. "

สุดท้าย คุณตาได้เรียกญาติๆมาช่วยกันซ่อมรถให้พวกเรา พวกเราจึงเดินทางกลับบ้านได้อย่างสวัสดิภาพ