คัดลอกลิงค์

โควิด-19

แสงสว่างหลังโควิด 19

Neo
Neo
|4 min read
อ่านบทความอื่นจาก Neo
แจ้งตรวจสอบ
แสงสว่างหลังโควิด 19

patong beach

                                             photo : @neo

          สึนามิ  ปี 2547 เป็นเหตุการณ์แห่งความทรงจำของชีวิต  และทำให้หลายคนได้รู้จักว่า สึนามิ คืออะไร จะรับมือกับมันได้อย่างไร  ส่วนตัวผมหากให้เล่าถึงเหตุการณ์ในคืนวันที่ 26 ธันวาคม 2547 ว่าชีวิตอยู่ใกล้ชิดกับสึนามิมากน้อยแค่ไหนนั้น  บอกได้คำเดียวว่าใกล้แค่ลมหายใจ  ใครจะคิดว่าการพบเจอกับเพื่อนเก่าสมัยหนุ่ม ๆ นั่งเล่ารำลึกความหลังกันวันเก่าตั้งแต่เย็นวันที่ 25 ธันวาคม จนเวลาล่วงเลยมาจนจะเที่ยงคืนเข้าสู่วันที่ 26 เกิดครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้   ดันชวนกันนั่งรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าขี่รถเที่ยวชมวิวเมืองภูเก็ต จบที่หาดป่าตองก็ปาเข้าจะตี 3 นั่งๆ นอนๆ นับดาวกันสักพักหนึ่งก็ปาเข้าจะตี 4 มองตาก็รู้ใจเอาละ  ได้เวลากลับบ้านกันแล้ว พรุ่งนี้มีงานเช้ากันทั้งสองคน   ก็เป็นอันสรุปว่าส่งเพื่อนถึงบ้าน  เราก็กลับบ้านนอน  พอเช้าตี5 หรือ6โมง ก็จำไม่ได้รู้สึกเหมือนใครเอาค้อนอันใหญ่มาทุบบ้าน  กะให้บ้านเราพังแน่เลยใครนะมันช่างใจร้ายกับเราจริง  จะนอนซะหน่อยก็ไม่ได้  มาทุบบ้านเราอยู่ได้  แต่ด้วยความง่วงก็ยังข่มตาหลับต่อจนถึง 7 โมงเช้า  ต้องกระโดดลงจากที่นอนแทบไม่ทัน อุ๊ยตายละหว่าวันนี้ประชุมเช้านี่นา   เดินเข้ามาในที่ทำงานเห็นเพื่อนร่วมงานกำลังดูข่าวอะไรกันอยู่เราก็ไม่ได้สนใจได้ยินเสียงแว่ว ๆ มา  หาดป่าตอง จังหวัดภูเก็ต ก็เริ่มดึงสายตาของเราให้เข้ามายังกลุ่มที่เขาดูข่าวในทีวีกันอยู่  "สึนามิ" คลื่นยักษ์สึนามิ เข้าสู่หาดป่าตองจังหวัดภูเก็ตมีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก  อาคาร บ้านเรือน  ถูกคลื่นพัดกระหน่ำ ผู้คนลอยตามกระแสน้ำ   หลังจากนั้นข่าวสารจากทุกสารทิศก็เริ่มประโคมข่าวสึนามิที่เกิดขึ้น  ทั้งในจังหวัดภูเก็ต พังงา กระบี่  และในเขตชายฝั่งอ่าวไทย ส่วนเราเองกับเพื่อนที่ทำงานก็ช่วยกันรวบรวมเงินคนละเล็กละน้อย  ซื้อข้าวกล่อง  น้ำดื่มและของใช้จำเป็นพากันไปบริจาคให้ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวที่หาดป่าตอง  โดยยังคงมีคำถามแบบสงสัยตัวเองว่าถ้าเมื่อคืนเรายังนอนเล่นกันต่อเราคงอยู่ในคลื่นสึนามิที่หาดป่าตองด้วยเช่นกัน  ผ่านมาสักเดือนกว่า ๆ สิ่งปลูกสร้าง โรงแรม ร้านค้า บ้านเรือนเริ่มได้รับการซ่อมแซม  ปรับปรุง  ทั้งคนไทยเองและนักท่องเที่ยวที่ประสบเหตุการณ์ต่างก็พยายามที่จะกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ  พยายามทิ้งความทรงจำที่เลวร้ายไว้  แล้วก้าวต่อไป

Advertisement

Advertisement

          2547 ลบ 2563 เสียงความคิดในใจเพื่อหาคำตอบว่ากี่ปีแล้วที่เหตุการณ์นี้ผ่านมา  ผ่านไป 16 ปี เหมือนชีวิตเราเองก็จะผูกพันกับหาดป่าตองเสียเหลือเกินเมือ 2547 เคยเป็นหนุ่มออฟฟิศ   ทำงานในเมืองภูเก็ต  2563 วิถีชีวิตก็เปลี่ยนแปรไปตามกระแสแห่งเงินตรา ถ้าเรียกให้สวยก็ว่าตามประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้น  ผมเองผันตัวเองมาทำงานด้านการโรงแรมแถวหาดป่าตองเก็บหอมรอมริบ  ซื้อโน่น สร้างนี่ (หนี้)  ขายนั่นไปเรื่อยตั้งใจปี 63 จะเก็บเงินสักก้อน   จนมาได้รู้ข่าว อู่ฮั่น   ไวรัสอู่ฮั่น  ไวรัสติดจากค้างคาว  เริ่มมาก็ปลายปี 62 ต้นปี 63 ข่าวการระบาดก็เพิ่มมากขึ้นจนโรงแรมที่ทำงานอยู่เริ่มได้รับผลกระทบ  อะไรนะหรือครับ patong beach                                             photo : @neo

Advertisement

Advertisement

patong beach                                             photo : @neo

เริ่มจากนักท่องเที่ยวลดลง  เซอร์วิสชาร์ท หดหายไป  จนได้ทำความรู้จักกับศัพท์ใหม่ ๆ ที่ไม่ค่อยอยากได้ยิน เช่น leave with out pay เอาละสิครับ ต้องเริ่มลาหยุดแบบไม่รับเงินกัน จากที่เคยทำงานทุกวันก็เป็นทำวันเว้นวัน  ทำงานอาทิตย์ละ 3 วันบ้าง  จนเมื่อเราชินชากับ WOP วิบ วิบ วับ วับ แล้ว ก็ได้ศัพท์ใหม่มาอีกคับ เช่น Work At Home อุ้ย  อุ้ย ๆ เออแฮะมันน่าจะดีนะยุคใหม่เราทำงานที่บ้านกันได้  เราเป็นพนักงานยุคใหม่ก็ต้องปรับตัวเองให้ทันสมัย ทำงานออนไลน์  แอปใหม่ทั้งจากค่าย google meeting เอย zoom เอย ก็ถูกนำมาใช้ ทำงานที่บ้านกันได้ไม่กี่วันก็มีคำสั่ง  ศบค. มาปิดตำบลเอาละสิคราวนี้ปิดตำบล  จะทำอะไรดีละทีนี้  108 คำถามเริ่มประดังเข้ามาทั้งเรื่องของรายได้ ค่าใช้จ่าย การงานเอย  อนาคตเอย ซึ่งไม่มีคำตอบจากสมองของตัวเอง  ตืนเช้าขึ้นมาจากคนที่เคยมีงานทำไก่ขันต้องรีบอาบน้ำไปทำงาน  แต่วันนี้.... นั่งมองอะไรหน้าบ้าน  แก้วกาแฟ 1 ใบ กาแฟร้อน ๆ จิบ หันไปบ้านข้างๆ เหมือนมีเพื่อนบ้านอาการเดียวกันคือไม่มีงานจะทำ   แล้วเมื่อจิบกาแฟเสร็จก็ต่อด้วยดูทีวี ตกเย็นเดินเล่น ปลูกผักสวนครัว (อันดีดูมีความหวังมานิด) เอาไว้กินในบ้านซ้ำซากอยู่เกือบเดือน นั่งลุ้น ศบค. วันนี้จะมีโควิดมั้ย โควิดกี่คน  เปิด facebook ตำบลฉัน  จังหวัดเธอมีโควิดกี่คน แล้วก็เป็นหัวข้อเสวนาเมื่อเพื่อนบ้านมาพบกันในตอนเย็น ๆ ตกค่ำก็บริโภคข่าวกันต่อก่อนนอนก็เอาตีนก่ายหน้าผากถึงจะนอนหลับกันได้   อันนี้แค่เบาะๆ เมื่อถึงเวลาของจริงมาถึงเมื่อโรงแรมที่ทำงานอยู่ไม่มีรายได้  นักท่องเที่ยวไม่มี  จะใช้วิธีไหนก็คงจะไม่พ้นต้องปิดกิจการ  (ซวย ถาวรละตูคราวนี้) ก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรต่อไป  หลังจากได้รับข่าวร้ายนี้ขับรถไปทางไหน  ก็มีร้านขายหมูปิ้ง  น้ำเต้าหู้  ผลไม้สด  ข้าวต้ม สารพัดจะขายกันไป  เราก็เข้าใจว่าทุกคนก็ต้องดิ้นรนที่จะเอาตัวรอดด้วยกันทั้งนั้น แม้จะรู้ว่าขายยากกำลังซื้อของคนน้อยลงแต่ก็จำเป็นต้องทำไป  แต่สำหรับเราตอนนี้ขอเป็นหมีจำศีลก่อนอะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัดรอแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์  เมื่อไรจะมาสักที

            มีนา เมษา พฤษภา กรกฎา และสิงหา ห้าเดือนแล้วที่เราเผชิญกับปัญหา โควิด 19 ความหวังอย่างแรงกล้าที่ทุกคนต่างพูดถึงก็คือ  “วัคซีน” ไม่ว่าจะเป็นใครผลิตได้ก็นับเป็นข่าวดีของโลกเลยก็ว่าได้  แต่หากคิดตามความน่าจะเป็นแล้วขั้นตอนของการทำวัคซีนนั้นยังคงต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง เพื่อทำการทดลองในมนุษย์  และไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครจะได้มาซึ่งวัคซีนเพราะประเทศมหาอำนาจคงจะจองคิวกันไว้ยาวเหยียดประเทศไทยเองก็คงจะต้องรอกันไปอีกนานแต่ปัญหาหลักสำหรับผมในตอนนี้คือการหาช่องทางทำมาหากินที่จะทำให้ชีวิตสามารถดำเนินต่อไปได้  ซึ่งความหวังก็ไปอยู่กับ ศบค. ในการดำเนินการส่งเสริมการท่องเที่ยวภายในประเทศroy rim lae patong                                             photo : @neoroy rim lae patong                                             photo : @neo

 โดยได้รับความร่วมมือจากผู้ประกอบการเป็นอย่างดี  ทั้งการจัดทำโปรโมชันต่าง ๆ ลดค่าที่พัก  ลดค่าอาหาร  ลดค่าตั๋วเครื่องบิน  สารพัดเทคนิคส่งเสริมการขายเพื่อให้คนได้ออกมาท่องเที่ยว  แถมยังมีวันหยุดยาวพิเศษจากภาครัฐเพื่อสร้างแรงจูงใจในการท่องเที่ยวอีกต่าง    หาก  แต่..... ภูเก็ต .... ไข่มุก แห่งอันดามัน  เมืองที่เคยเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวยังคงเงียบงัน  เงียบเหมือนป่าช้า  เนื่องจากจำนวนนักท่องเที่ยวที่เข้ามาภูเก็ตนั้นส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติซึ่งปัจจุบันหากมองที่ตัวเลขของผู้ป่วยโควิด 19 ในต่างประเทศที่กำลังพุ่งขึ้นจะแตะ 24 ล้านคนนั้น  ผมเองยังมองว่าเป็นเรื่องยากที่ประเทศเราจะเปิดรับนักท่องเที่ยวจากประเทศที่เต็มไปด้วยผู้ป่วย  เต็มไปด้วยความเสี่ยงเพราะหากเกิดการระบาดรอบ 2 อย่างรุนแรงในประเทศของเรานั้นก็ย่อมส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของเรามากยิ่งขึ้น   ไม่ได้มีตรรกะอะไรมากเพราะแค่ดูจากระบาดครั้งแรกเรายังเดือดร้อนไม่มีอันจะกินกันขนาดนี้  รัฐต้องกู้เงินมาเพื่อช่วยเหลือประชาชน 1 ล้านล้านบาท  หากเจอรอบสองอีก  ความบรรลัยคงมาเยือนเป็นแน่   หากแต่  ความหวังเล็ก ๆ ที่ ศบค. มอบให้คือ  Alternative Local State Quarantine (ALSQ) หากมีนักท่องเที่ยวกลุ่มนี้เข้ามาก็อาจช่วยให้เกิดรายได้แก่ผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวในจังหวัดภูเก็ต  ซึ่งถ้าหากคิดถึงความเสี่ยงในการระบาดของ โควิด 19 กับคำว่าอดตายแล้ว  ผมว่าผมเลือกที่จะเสี่ยงเพราะหากเราไม่เริ่มที่จะก้าวไปข้างหน้าในวันนี้แล้วก็คงยากที่จะฟื้นฟูสภาพเศรษฐกิจของจังหวัดภูเก็ตได้กลับมาดีเหมือนเดิมได้อีกครั้ง

          ร้ายกว่า  “สึนามิ” ก็คงเป็นโควิด 19      ร้ายกว่า “โควิด 19” คือไม่มีข้าวจะกิน

ความคิดเห็น

Advertisement

Advertisement

Advertisement

บทความล่าสุด