ความรู้สึกเมื่อเจอเพื่อนเก่าของบอล

     สวัสดีครับ วันนี้ผู้เขียนจะมาเขียนบรรยายเกี่ยวกับการเจอเพื่อนสนิทหรือเพื่อนในสมัยตอนเรียนนี่แหละครับ ผู้เขียนมีเพื่อนเก่าๆหลายคนตั้งแต่สมัยอนุบาลจนไปถึงสมัยปริญญาตรีก็ว่าได้ ตอนนี้ผู้เขียนไม่ค่อยได้ติดต่อกันนานมากๆ รวมทั้งไม่ค่อยได้เจอกันเลย เพราะว่าเพื่อนส่วนใหญ่ได้มีงานทำกันเรียบร้อยแล้วหลังจากสำเร็จการศึกษาเป็นระยะเวลานานพอสมควรแม้กระทั่งเวลาว่างไม่ตรงกันอีกด้วยครับ ผู้เขียนขอตั้งบทความเรื่องนี้มีชื่อว่า ความรู้สึกเมื่อเจอเพื่อนเก่าของบอล นั่นเองครับผม

     เมื่อปลายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 ที่ผ่านมาซึ่งตอนนั้นผู้เขียนอยู่ในช่วงปิดเทอมและใกล้ที่จะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีพอดี ผู้เขียนได้กลับบ้านไปพักผ่อนอยู่กับคุณพ่อที่บ้านเช่าแห่งหนึ่ง บริเวณถนนพระราม 3 เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ซึ่งเวลานั้นผู้เขียนรู้สึกมีความสุขมากๆที่ได้อยู่ร่วมกับคุณพ่อเป็นระยะเวลา 1 สัปดาห์ได้ช่วยทำงานบ้านต่างๆ เช่น กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน ซักผ้า เป็นต้น เพื่อแบ่งเบาภาระของคุณพ่อได้เป็นอย่างดี ตอนนั้นผู้เขียนได้เดินทางไปหาเพื่อนสนิทคนเก่าที่บ้านของเพื่อนบริเวณซอยประชาอุทิศ 91/3 ถนนประชาอุทิศ เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร เมื่อเดินทางไปถึงผู้เขียนก็รู้สึกดีใจมากๆที่ได้ไปเจอเพื่อนสนิทเก่าคนหนึ่งที่ชื่อว่า อาร์ท ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของผู้เขียนตั้งแต่สมัยประถมจนถึงมัธยมต้น ตอนนั้นผู้เขียนก็ได้ไปพบปะพูดคุยกับคนในครอบครัวของเขาซึ่งส่วนใหญ่จะพูดคุยในเรื่องราวทั่วๆไป ไม่ว่าจะเป็น เรื่องการทำงาน การใช้ชีวิตที่บ้าน การทำกิจกรรมยามว่าง การไปเที่ยว ฯลฯ ทำให้ผู้เขียนและพวกเขาได้มีความสุขและประทับใจในบรรยากาศที่ดีอย่างนี้ มื้อกลางวันในวันนั้น คุณแม่ของอาร์ทเขาได้เลี้ยงอาหารกลางวันไว้กับผู้เขียนหลายอย่าง อาทิ ไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์ทอด แตงโม ผัดวุ้นเส้น ส้มตำ ฯลฯ ทำให้พวกเขาและผู้เขียนได้รับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย อิ่มอกอิ่มใจและมีความสุขกันเลยทีเดียว หลังจากที่ผู้เขียนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผู้เขียนได้ขึ้นไปชมห้องต่างๆ ของบ้านอาร์ท หนึ่งในนั้นก็คือ ห้องส่วนตัวของอาร์ท ภายในห้องนั้นมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะจำนวน 2 เครื่อง ซึ่งอาร์ทเขาได้ใช้ในการทำงาน หาข้อมูลเรื่องต่างๆทางอินเทอร์เน็ตและเล่นเกมต่างๆ ด้วยแถมยังมีเตียงนอนที่มีขนาดกว้างขวาง มีรูปภาพของครอบครัวและอื่นๆ อีกมากมาย ทำให้ผู้เขียนได้พูดคุยกันอย่างมีความประทับใจและคลายความคิดถึงไปเลยทีเดียว ก่อนที่ผู้เขียนจะกลับบ้าน ผู้เขียนได้กล่าวรำ่ลาอาร์ทและคนในครอบครัวของอาร์ท คุณแม่ของอาร์ทเขาได้อวยพรก่อนที่ผู้เขียนจะกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ซึ่งให้เงินค่ารถจำนวน 100 บาทและส่งผู้เขียนขึ้นรถกลับบ้านบริเวณปากซอยประชาอุทิศ 91/3 ท่ามกลางความรู้สึกประทับใจและมิตรภาพสัมพันธ์ที่ดีต่อกันแน่นอนครับ 

      เป็นอย่างไรกันบ้างครับสำหรับบทความในเรื่องนี้ ผู้อ่านส่วนใหญ่มีเพื่อนสนิทที่เป็นเพื่อนเก่าอยู่หลายๆคนใช่ไหมครับ ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้มีโอกาสเจอกัน เพราะต่างคนต่างทำงานและมีเวลาว่างที่ไม่ตรงกัน ผู้เขียนเชื่อว่าผู้อ่านทุกคนยังมีโอกาสได้พบปะพูดคุยกับเพื่อนเก่าๆ ได้ตลอดเวลาอาจจะนัดตามสถานที่ต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ตลาด ร้านอาหาร สนามกีฬา ห้างสรรพสินค้า ฯลฯ หรือติดต่อกันทาง Social Network เช่น Line Facebook Twitter Instragram เป็นต้นได้ตามความสะดวกรวมทั้งยังมีความคิดถึงซึ่งกันและกันอีกด้วยนะครับ ผู้เขียนหวังว่าบทความเรื่องนี้อาจจะทำให้ผู้อ่านได้มีความประทับใจและมิตรภาพที่ดีต่อกันอีกครั้งครับ หากบทความเรื่องนี้มีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนจึงขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยครับ ผู้เขียนขออนุญาตจบการเขียนบรรยายนะครับ ขอบคุณครับ

ภาพปกโดยนักเขียน

ภาพถ่ายโดยนักเขียน