นี่หรือชีวิต

                                                                 คุณคิดว่าชีวิตคนเราจะเป็นทุกข์ได้นานแค่ไหนหรอ? 

  เคยคิดนะว่าชีวิตเราโคตรจะน่าอิจฉาเลย แต่พอมาหนึ่งจุดๆนึงมันทำให้รู้ว่าความสุขที่ผ่านมานั้นเป็นเพียงแค่ละครตอนนึงที่ปัจจุบันและอนาคตจะกลับไปเป็นเช่นนั้นไม่ได้แล้ว การปล่อยวางคือสิ่งที่ดีที่สุดสินะ คุณเชื่อมั้ยว่าชีวิตของเด็กคนหนึ่งไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย เขาต้องการแค่ครอบครัวสุขสันต์ ครอบครัวที่มีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตากัน  ไม่ใช่ครอบครัวที่แตกแยก ทะเลาะเบาะแว้งกันได้ทุกวี่ทุกวัน ต่อให้ภายนอกจะดูเข้มแข็งและรับได้กับทุกสถานการณืก็ตาม แต่จิตใจนั้นชั่งบอบบางเสียเหลือเกิน การที่ต้องทำตัวเข้มแข็งมันไม่ง่ายเลยนะการที่ต้องยิ้มสู้เพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ หัวเราะกลบเกลื่อนความเศร้าหมองในจิตใจ การที่ต้องแสดงว่าตัวเองรับได้กับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น มันก็แค่การแสดงเพื่อให้ผู้ใหญ่สบายใจก็เท่านั้น แต่ในจิตใจ ในโสดประสาทสมองมันวุ่นวายสับสนไปซะหมด สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้เด็กคนนั้นอยากจะหยุดเวลาแห่งความสุขเอาไว้ เขาอยากจะย้อนเวลาไปในช่วงวัยเยาว์ ช่วงเวลาที่มีแต่ความสุข ไม่ต้องรับรู้ปัญหาต่างๆ ไม่ต้องแบกรับความเข้มแข็งไว้อย่างทุกวันนี้ อยากจะกลับไปใช้ชีวิตที่ตื่นเช้าไปโรงเรียนกลับมาทำการบ้านแล้วก็นอน เรื่องเครียดที่สุดในตอนนั้นคงหนีไม่พ้นการสอบ 

                      กาลเวลาเลยผ่าน    แต่วันวานยังตรึงใจ

            ความสุขแสนสดใส            บัดนี้ใยหม่นแสงลง

            ชีวีที่สุขสวย                      รื่นระรวยสมประสงค์

            ครั้งหนึ่งเคยเป็นหงส์         ทรนงไม่ยืนยาว

            บัดนี้เหลือเพียงเงา           นั่งกอดเข่ารับลมหนาว

            ช่วงหนึ่งมีเรื่องราว             สุขสกาวสุขชื่นบาน

            ถึงคราต้องแปรผัน             เร็วดั่งฝันเหมือนเราขาน

            เรื่องราวของเมื่อวาน          ทรมานเมื่อนึกถึง

            เจ็บกว่าการไม่มี                คือเคยมียังติดตรึง

            อดีตสุดคะนึง                    แสนลึกซึ้งในความคิด

เครดิตภาพปก Pixabay / Greyerbabyภาพที่1 / Free-Photosภาพที่2 / trinhkien91ภาพที่3 / Anemone123

เรื่องดดย โลกเสมือนจริง