ริมคลองและสายน้ำ กับความทรงจำที่ต้องจากมา

       เสียงเรือในคลองดังสนั่นในขณะที่ฉันกำลังหลับไหล เสียงที่ได้ยินจนชินตั้งแต่จำความได้ และทุกครั้งฉันงัวเงียและหลับไปเมื่อได้ยินเสียงนี้ ช่วงเที่ยงคืนพ่อกับลุงจะเอากุ้ง เอาปูม้า ปูทะล ที่เปิดจากวังกุ้งข้างบ้านไปส่งขายพ่อค้าคนกลางเช่นเดียวกันกับเรือหลายลำที่วิ่งผ่านไปผ่านมาหน้าบ้าน เสียงตะโกนโวกเวกโวยวายทักทายกันเมื่อเรือหลายลำวิ่งผ่านหน้าบ้าน มีแต่คนคลองเท่านั้นที่เข้าใจ เสื้อเชิ้ตแขนยาว กางเกงเลคือชุดทำงานที่ฉันจำติดตา แสงไฟจากมวนบุหรี่ที่มาพร้อมกลิ่นตลบอบอวลชวนมวนท้องทุกครั้งที่ได้กลิ่นของมัน เสียงวิทยุธานินทร์ที่ลุงเปิดฟังมันเป็นเสียงแว่วที่ได้ยินจนชินหู  นานๆสักครั้งฉันจะตื่นกลางดึกมาดูลุงกับพ่อเปิดประตูน้ำดักกุ้ง และเมื่อฉันตื่นนอนจะเป็นเวลานอนของพ่อกับลุง 

ข้างหลังบ้านยามเช้า เสียงป้าตำน้ำพริก ตำพริกแกง กลิ่นอาหารที่ลอยมา ชวนให้ฉันหิว แกงส้มกุ้ง ปลาแดดเดียวทอด ปลากุเลาทอดพร้อมพริกมะนาวหั่น กุ้งต้ม ปูม้าต้ม เป็นอาหารที่ฉันได้ทานบ่อยที่สุดในช่วงวัยเด็ก  ข้างบ้านริมคลองเป็นอีกที่ที่ฉันชอบนั่งเล่นขายของเด็ดดอกไม้ เด็ดต้นหญ้ามาเล่นขายของ บางครั้งเวลาน้ำลงจะเจอม้าน้ำมาเกยตื้นอยู่ใต้ต้นโกงกางข้างบ้าน และต้นโกงกางนี่แหล่ะคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ย่าเอามาไว้เผาถ่าน เมื่อเวลาผ่านไป หลายๆเรื่องราวกลับกลายเป็นความทรงจำ ที่มันหมุนเปลี่ยนเวียนมา เมื่อคิดถึงยังยิ้มทุกครั้ง คิดถึงความอุดมสมบูรณ์ตรงที่จากมา คิดถึงเสียงเรือที่ตอนนี้ไม่เคยได้ยินอีกเลย  คิดถึงคนที่ใส่เสื้อเชิ้ต กางเกงเลที่เขาไม่อยู่แล้ว นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า "ความทรงจำ"