อื่นๆ
#หีบพาหลอน 703
#หีบพาหลอน 703
นี่เป็นหนึ่งในเกือบสิบเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกที่ผมต้องประสบพบเจอในโรงแรมที่ผมเข้ามาฝึกงาน เพราะว่าเลี่ยงไม่ได้ เลิกไม่ได้ และลาไม่ได้ ผมจึงต้องพบเจอกับทุกเหตุการณ์อย่างมิอาจจะหลีกหลบ แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อนของผมที่มาฝึกงานด้วยกันที่ชื่อขาลก็ยังคงเป็นฮีโร่ที่ช่วยผมเอาไว้ได้ตลอดทุกครั้งไป เรียกได้ว่าผมฝึกงานผ่านและเรียนจบก็เพราะเขาเลยจริง ๆ
ขอบคุณภาพประกอบจาก FREE WEB :: https://unsplash.com/s/photos/scary
ขาล เคยจมน้ำเกือบตายมาถึง 3 ครั้งในสมัยเด็ก นั่นทำให้เขาเคยตกอยู่ในช่องว่างระหว่างความเป็นและความตาย ผลที่ตามมาหลังจากที่เกิดปาฏิหาริย์ทำให้เขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้งคือ “สัมผัส” ที่พิเศษกว่าคนอื่น เพราะเขาสามารถมองเห็นวิญญาณได้ รวมทั้งสื่อสารกับวิญญาณเหล่านั้นได้อีกด้วย ตลอดช่วงเวลาที่อยู่กับขาลมา มีเรื่องราวมากมายที่ผมต้องเจอ ทั้งบังเอิญเจอ และต้องเจออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่นกันกับเรื่องนี้
Advertisement
Advertisement
การฝึกงาน มันก็ไม่ต่างจากการที่ผมเป็นน้องใหม่ ดังนั้นไม่ว่าจะถูกไหว้วานหรือใช้งานที่ใด ๆ ก็ต้องไป ไม่มีข้อแม้ทั้งสิ้น เนื่องจากเอกสารสำคัญที่ผมจะได้รับนั้นมันต้องได้หลังจากจบการฝึกงานนี้ ช่วงเทศกาลหนึ่ง ผมกับขาลได้รับมอบหมายให้ช่วยดูแลเรื่องความเรียบร้อยในเวลากลางคืนร่วมกับรีเซปชั่น คอยอำนวยความสะดวก และช่วยประสานง่านต่าง ๆ เพื่อให้ลูกค้าประทับใจที่สุด
ช่วงตี 3 ของคืนหนึ่งที่ขาลลาป่วยเพราะพิษไข้ มีสายเรียกเขาจากห้องเบอร์ 3 ชั้น 7 ผมเป็นคนรับสาย เพราะว่าในตอนนั้นพี่อีกคนกำลังเคลียร์ปัญหาเรื่องการเช็คอินกับลูกค้าชาวต่างชาติอยู่ ผมจึงรับสายและได้ยินเสียงสั่น ๆ ของอีกฝ่ายลอดสายมา “เครื่องทำน้ำอุ่นไม่ค่อยไหลเลยค่ะ แรงดันน้ำไม่ส่งถึงเครื่อง ฝักตัวก็ตัน ขอเปลี่ยนฝักบัวได้ไหมคะ ?” เธอร้องขอเช่นนั้น ผมเองก็ตอบตกลงในทันที เพราะมันเป็นเรื่องด่วน ผมรีบไปทำเรื่องเบิกฝักบัวใหม่ที่ฝ่ายทันที แล้วขึ้นลิฟต์ไปที่ห้อง 703 แต่ผมเรียกอยู่นาน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จึงต้องเดินลงไปยังหน้าฟร้อนท์อย่างไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมจึงคลิกเข้าเมนูห้องพักในคอมพิวเตอร์ เพื่อจะตั้งเตือนความจำไว้ว่าเบิกของมาให้ห้องไหน แต่แล้วผมก็พบว่าห้อง 703 ไม่มีการจอง ห้องนั้นไม่มีคนอยู่ ความรีบรนของผมทำให้ผมพลาดจริง ๆ เมื่อหันไปดูกระดานเก็บคีย์การ์ด ก็พบว่าของห้องนั้นยังวางอยู่ในช่อง ทั้งสำรองและใช้งานจริง
Advertisement
Advertisement
ขอบคุณภาพประกอบจาก FREE WEB :: https://unsplash.com/s/photos/scary
ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อรู้ว่าผม “โดนรับน้อง” แล้วแน่ ๆ วินาทีนั้นเสียงเรียกเข้าจากเบอร์ภายในก็ดังขึ้น พี่พนักงานเป็นคนรับ และทันทีที่เธอได้รู้ว่าปลายสายเป็นใคร พี่เขาก็กระแหกหูโทรศัพท์วางสายอย่างแรง ท่าทางมีทั้งขุ่นเคืองและหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะหันมาถามผมว่า “เมื่อกี้ไปไหนมา ?”
ทันทีที่ผมตอบว่าไปห้อง 703 มาเธอก็หน้าซีดไปในทันที แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากนั่งนิ่ง ๆ จนทำให้ผมรู้สึกกลัวไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก แต่เพราะในคืนนั้นมีแขกเยอะมาก ๆ บรรยากาศจึงไม่น่ากลัว จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นที่ขาลมาฝึกงานเนื่องจากหายไข้แล้ว เขาก็เดินหามาหัวหน้าฝ่ายต้อนรับแล้วบอกกับเขาว่า
“ห้อง 703 ดอกไม้แห้งแล้วครับ เขาหิวแกงเขียวหวาน เอาไปจุดธูปให้เขาด้วยนะครับ” พนักงานทุกคนมองขาลเป็นตาเดียว ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผมกับเขาสมควรรู้ แต่มันก็ช้าไปแล้ว
Advertisement
Advertisement
ขอบคุณภาพประกอบจาก FREE WEB :: https://unsplash.com/s/photos/scary
คล้อยหลังเหตุการณ์นั้น ขาลบอกกับผมว่า ห้อง 703 นั้นไม่ได้น่ากลัวอะไร เธอน่าสงสารมากกว่า เพราะว่าเธอถูกไฟช็อตตาย ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่โรงแรมสร้างเลย แต่เม็ดเงินก็ช่วยให้ความจริงกลายเป็นเรื่องโกหกได้ ห้องนี้จึงไม่ค่อยมีคนอยู่ เพราะมักได้ยินเสียงน้ำไหลในตอนกลางคืน รวมทั้งมีรอยเท้าที่เปียกน้ำเดินไปมารอบเตียงยันเช้า ท้ายที่สุดมันจึงถูกยกให้เป็นห้องบริจาค(ให้วิญญาณของเธอ) และตัดไฟฟ้าทุกอย่างทิ้ง
แน่นอนครับ...รวมทั้งโทรศัพท์ภายในด้วย
คืนนั้น...ผมแทบจะไม่อยากรับสายใคร ๆ อีกเลยจริง ๆ
เรื่อง - น้องหีบ
ความคิดเห็น
