เรื่องเล่าจากสามเณร ตอน เพื่อนเดินทาง

      ที่กล่าวมาข้างต้นนั้น อ่านดูแล้วก็คงเป็นเรื่องธรรมดา เอามากๆ แต่เรื่องที่สามเณรขันหมากเล่ามานั้นทำเอาผู้เขียนเองถึงกับขนลุกซู่เลยทีเดียว

: ทางกลับกุฏิ (ภาพโดยผู้เขียน)

     สามเณรขันหมาก หรือเณรขัน ชื่อสั้นๆ ที่ใช้เรียกกันในกลุ่มพระหรือกลุ่มเณรด้วยกัน พักอาศัยอยู่กุฏิหลวงพ่อ (พระอาจารย์อุปถัมภ์) เพราะอายุน้อยด้วยวัยเพียง 8 ขวบ เลยต้องมีพระสงฆ์ดูแล ระยะทางระหว่างกุฏิหลวงพ่อกับศาลาที่ใช้สวดมนต์ทำวัตรนั้นค่อนข้างไกล กะประมาณได้ 900 เมตรถึง 1 กิโลเมตร  เณรขันจะต้องตื่นตี 3 พร้อมหลวงพ่อเพื่อมาทำวัตรเช้าที่ศาลา ส่วนการทำวัตรเย็นนั้นบางครั้งบางวันที่หลวงพ่อติดธุระ เณรจะต้องเดินมาเองและกลับกุฏิเอง หลังจากทำวัตรเย็น เสร็จเวลา 20.30 น. สามเณรต่างแยกย้ายกลับกุฏิ พอแยกกับเพื่อนๆ สามเณรรูปอื่นแล้ว เณรขันก็เดินกลับมาที่กุฏิเพียงรูปเดียว ระหว่างทางที่ค่อนข้างมืด มีไฟส่องทางเป็นระยะๆ ห่างๆ กัน ขณะที่ก้าวขาพลางก็ท่องบริกรรม ซ้ายหนอ ขวาหนอ ซ้ายหนอ ขวาหนอ สลับไปมา แต่เสียงเท้าที่แทรกมาข้างหลังนั้นดังจนกลบเสียงหนอ ไปซะหมด เณรหยุดเพื่อรอถามว่าใครตามมา เสียงเดินก็เงียบลง พอเณรก้าวขาเดิน เสียงเดินตามก็ดังขึ้น เณรขันก้าวขาให้ไวขึ้น ไวขึ้นเสียงนั้นก็ไวตาม เณรขันตัดสินใจวิ่ง คนข้างหลังก็วิ่งตาม เณรขันหยุด เขาก็หยุดเช่นกัน เณรขันรีบสวดคาถา พุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ 
ระยะทาง 1 กิโลเมตร วันนี้มันช่างไกลเหลือเกิน ราวกับว่า 10 กิโลเมตรก็ไม่ปาน 
จบบทสวดมนต์ เสียงนั้นก็เงียบลง เฮ้อ! เณรขันถอนหายใจ ด้วยความเหนื่อยอ่อน ถึงกุฏิหลวงพ่อพอดี