อื่นๆ

เล่าหลอน : ฝันซ้อนฝัน

คัดลอกลิงค์
คัดลอกลิงค์
แจ้งตรวจสอบ
เล่าหลอน : ฝันซ้อนฝัน

ภาพฝันร้าย

...คุณเคยได้ยินคำว่า ฝันซ้อนฝัน มั้ย หากคุณเคยได้ยิน คุณเองเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับความฝัน ที่เรียกว่า ฝันซ้อนฝันหรือเปล่า คุณต้องเผชิญกับอะไรในความฝัน หรือความฝันของคุณเป็นอย่างไร...

ฉันเชื่อว่าทุกคนต่างเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับความฝัน ไม่ว่าจะเป็นฝันดีหรือฝันร้าย ในวันนี้ ฉันมีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่อยากจะนำมาแชร์กับคุณ มันเป็นประสบการณ์ของฉันเอง จากการที่่ฉันต้องเข้าไปติดอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า ฝันซ้อนฝัน ...

ภาพป่า

ในบ่ายวันเสาร์ ฉันกำลังเก็บข้าวของพร้อมกับเสื้อผ้าที่ปล่อยทิ้งไว้ ระเกะระกะจนรกห้อง เสื้อผ้าซักแล้วก็วางไว้ด้านหนึ่งของเตียงไม่ได้เก็บเข้าตู้เสื้อผ้า มองดูแล้วช่างเป็นภาพที่ไม่สบายตาเท่าไหร่ ฉันคือหญิงสาวในวัยทำงาน ที่ต้องเสียเวลาไปกับการทำงานหาเงินเลี้ยงปากท้อง ด้วยการทำงานสองที่ด้วยกันตั้งแต่เช้าแปดโมงครึ่งจนถึงเที่ยงคืนหรือบางครั้งอาจต้องลากยาวถึงตีสอง ทำให้ฉันไม่มีเวลาจัดการห้องของตัวเองมากนัก แต่ยังดีที่วันนี้เป็นวันหยุดของงานช่วงกลางวัน เลยพอมีเวลาเก็บทำความสะอาดห้องนอน แต่จะไปทำงานอีกที่ในช่วงเย็น

Advertisement

Advertisement

หลังจากทำงานบ้านเสร็จ ก็นั่งลงบนเตียง เหลือบมองนาฬิกา เป็นเวลา 15.00 น. ยังพอเหลือเวลาในการนอนพักผ่อน เพื่อเก็บแรงไว้ทำงานต่อในคืนนี้

ฉันเอนตัวลงนอนด้วยความเมื่อยล้า และจัดระเบียบร่างกายตัวเองเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน พร้อมกับเปิดดูเวลาบนหน้าโทรศัพท์ซึ่งตอนนี้เป็นเวลา 15.03 น. และได้ตั้งปลุกไว้ตอน 16.45 น. เพื่อจะได้มีเวลาเตรียมตัวไปทำงานในเวลา 18.00 น. จากนั้นก็ชาร์จแบตและวางโทรศัพท์ พร้อมกับหลับตาลง ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายที่มีเสียงนกร้อง เสียงลม และแสงแดดที่ลอดหน้าต่างเข้ามา ด้วยความเพลียทำให้ค่อยๆ ฉันหลับไป....

ผู้หญิงหลับ

....ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ท่ามกลางบรรยากาศในห้องที่มืดและเงียบสนิท ด้วยอาการงัวเงีย พร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ ว่าแสงยามบ่ายแก่ๆ ทำไมถึงมืดลงเร็วขนาดนี้ จนสับสนว่านี่กี่โมงแล้ว และฉุกคิดได้ว่าตัวเองต้องไปทำงาน ตายแล้ว!! ฉันสายแล้วหรือนี่ ตั้งใจจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ในใจพลางโกรธตัวเองที่ไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก และโกรธคนในบ้านที่รู้ทั้งรู้ว่าเราต้องไปทำงานช่วงเย็นทุกวัน ทำไมถึงไม่ปลุกหรือเคาะประตูเรียกฉัน บ้านเงียบมาก ไม่มีแม้แต่เสียงใด ๆ ..

Advertisement

Advertisement

แต่... ทำไมฉันดูเวลาไม่เข้าใจว่ากี่โมงแล้ว อาการเหมือนว่า ฉันอ่านเวลาจากนาฬิกาไม่ออก และตั้งสติได้ว่า นี่ฉันกำลังฝัน.....

เมื่อฉันรู้ตัวแล้วว่ากำลังฝัน ก็พยายามจะทำให้ตัวเองตื่น แต่ก็ขยับไม่ได้ ฉันยังคงติดอยู่ในความฝัน ท่ามกลางห้องที่มืดสนิท ฉันพยายามทำใจให้นิ่งและพยายามจะตื่นให้ได้...

...เฮือก !! ฉันตื่นขึ้นมาแล้ว และฉันรู้สึกเหนื่อยมาก แต่.. พอลืมตาได้เต็มตา อ้าว ภายในห้องมืดสนิท ในใจฉันคิด คร่าวนี้ ฉันตื่นสายจริง ๆ ทำไมไม่ได้ยินนาฬิกาปลุก และโกรธคนในบ้านนิดหน่อยที่ไม่ยอมปลุกหรือเรียกให้ฉัน ฉันผลักตัวเองลุกจากที่นอน พร้อมกลับเดินจะไปเปิดประตูห้อง เอ๊ะ! ทำไมประตูเปิดไม่ได้ ราวกับว่ามีคนหรืออะไรสักอย่างดึงลูกบิดเอาไว้จากอีกด้านหนึ่งของประตู แต่ทำไมไม่มีเสียงอะไรเลยล่ะ ฉันเริ่มกลัว เมื่อรู้สึกได้ว่าบ้านทั้งมืดและเงียบมาก เหมือนเหลือฉันอยู่เพียงคนเดียวในบ้าน แล้วอะไรอยู่ด้านหลังประตู...

Advertisement

Advertisement

ภาพประตู ภาพโดย Pexels จาก Pixabay

เสี้ยวหนึ่งของความคิดก็นึกได้ว่า ฝันแน่ ๆ ฉันต้องกำลังฝันแน่ ๆ พอรู้ตัวว่าฝัน ฉันก็เริ่มรู้สึกว่าอากาศมันเบาบางลง ฉันเริ่มหายใจไม่ออก ขณะที่ในความฝันฉันก็ยังพยายามจะเปิดประตูออกจากให้ได้ และแล้ว ...พรวด!!  ฉันเปิดประตูห้องออกมาได้ ....

... เฮือก !! ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันรู้ว่า ฉันเหนื่อยมากและฉันหายใจเข้าปอดอย่างสุดแรง...

พอได้สติ เอาแล้วงัย !! ตื่นมาพร้อมบรรยากาศเหมือนเป๊ะ ห้องมืด บ้านเงียบ ฉันกำลังจะไปทำงานสาย โกรธตัวเอง โกรธคนในบ้าน เดินไปที่ประตู แต่เปิดประตูไม่ออก อ่ะ! ไอ้ตัวที่อยู่หลังประตูก็ยื้อไม่ให้ฉันออก อยู่อย่างนั้น และแล้วฉันก็คิดว่านี่ฉันยังไม่ออกจากความฝันอีกเหรอ ฉันเริ่มกลัว ในใจก็คิด ตื่นสิ ตื่นจริง ๆ สักที ...

รอบนี้ ฉันเหมือนคนจะขาดอากาศหายใจจริงๆ ในสมองที่รู้ตัวว่าฝันอยู่ ก็พยามจะปลุกตัวเองให้ตื่น แต่มันก็ไม่ขยับ ตื่นเถอะ ฉันพยายามเรียกตัวเอง วูบหนึ่งก็คิดว่าฉันต้องวนอยู่ในลูปนี้ไปอีกเท่าไหร่ แล้วฉันจะมีโอกาสได้ตื่นจริง ๆ มั้ย หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยความกลัว ...

... ในช่วงความคิดหนึ่ง ขณะที่ในความฝันฉันยังพยายามเปิดประตูอยู่นั้น ฉันพยามตั้งสติ และบอกกับตัวเองว่า ฉันกำลังฝัน ไม่ต้องกลัว ถ้าเปิดประตูได้แล้วให้พยายามเดินไปที่ห้องพระนะ และในช่วงที่เหมือนจะหมดแรง ฉันก็นึกถึงหน้าพ่อหน้าแม่ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตัวฉันเองเคารพ..

พรวด.. ประตูห้องนอนของฉันถูกเปิดออก ฉันค่อย ๆ เดินออกจากห้อง บรรยากาศในบ้านของฉันตอนนี้มืดมาก เงียบมาก บ้านที่เคยมีเสียงทีวีเปิดทิ้งไว้ เสียงหลาน ๆ เสียงพี่สาวทำกับข้าวที่ฉันต้องได้ยินทุกวัน ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคน บ้านของฉันที่เคยดูมีชีวิตชีวา ตอนนี้มันดูว่างเปล่าและมืดมน ฉันเริ่มรู้สึกกลัวอีกครั้ง และฉันก็คิดขึ้นได้ว่า ฉันต้องเดินไปที่ห้องพระ ถ้าฉันเดินไปถึงและเปิดประตูห้องพระได้ ฉันก็จจะออกจากความฝันนี้ได้เช่นกัน ...

ฉันพยายามเดินทางไปที่ห้องพระอย่างช้า ๆ พร้อมกับที่ฉันก็เริ่มรู้สึกว่า อากาศมันน้อยลง ๆ ทุกที ทำไมฉันถึงไม่รีบวิ่งไปล่ะ ฉันคิด แต่ในฝันฉันแทบไม่มีเรี่ยวแรงแล้วนี่สิ ตื่นสิ ทำไมยังไม่ตื่นสักที ฉันพยายามปลุกตัวเอง พร้อมกันกับในความฝันที่คิดว่าใกล้จะถึงแล้ว ฉันมายืนอยู่หน้าห้องพระ ที่อยู่ถัดจากห้องนอนของฉันไปเพียงสองห้อง ฉันเอื้อมมือไปเปิดประตูด้วยแรงเฮือกสุกท้าย ...

..เฮือก !! ฉันสะดุ้งตื่น พร้อมกับ เหงื่อที่ไหลเต็มใบหน้า และเสียงหายใจที่หอบเหนื่อย ครั้งนี้ฉันตื่นขึ้นมาในท่านอนท่าเดิม เป็นท่าเดียวกันก่อนที่ฉันจะหลับไป แสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ ยังคงส่องแสงลอดหน้าต่าง เสียงนก เสียงทีวีที่หลานกำลังเปิดดูแว่วผ่านประตูเข้ามา ใช่ ..ฉันทำสำเร็จ มันทำให้ฉันคลายความกลัวและความกัใจ และรู้สึกได้ว่าฉันตื่นแล้วจริง ๆ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาเพียงแค่ 15.15 น. เพียงสิบกว่านาทีเท่านั้นเองที่หลับไป เรื่องราวที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกในฝัน มันช่างน่าพิศวง จริงๆ ..

ภาพผู้หญิง ภาพโดย Pexels จาก Pixabay

ฉันเชื่อว่า ฝันซ้อนฝัน อาจเกิดขึ้นได้กับทุกคน หากเรื่องราวในฝันนั้น ทำให้เรารู้สึกหวาดกลัว หรืออึดอัด แล้วเราจะสามารถควบคุมมันได้มั้ย และไม่ว่าสาเหตุที่แท้จริงของการฝันซ้อนฝันที่เกิดขึ้นครั้งนี้จะมาจากสาเหตุใด มันได้สร้างความกลัวไว้ในใจของฉันแล้ว...

ภาพที่ 1 โดย KELLEPICS  จาก Pixabay

ภาพที่ 2 โดย Darkmoon_Art จาก Pixabay

ภาพที่ 3 โดย  Pexels จาก Pixabay

ภาพที่ 4 โดย  Pexels จาก Pixabay

ภาพที่ 5 โดย  Pexels จาก Pixabay

เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !

คัดลอกลิงค์
คัดลอกลิงค์
แจ้งตรวจสอบ
พริษฐ์ปภา
พริษฐ์ปภา
อ่านบทความอื่นจาก พริษฐ์ปภา

อัญนะคะ จะพยายามหาเรื่องราวที่น่าสนใจมาฝากทุกคนนะคะ อ่ะ เกือบลืม ฝากติดตามเราด้วยนะ

ดูโปรไฟล์

ความคิดเห็น

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อทำการคอมเม้นต์