การยอมรับข้อจำกัดของตัวเอง คือความกล้าที่โตที่สุด

เราโตมากับภาพของคนที่ “พยายามไม่หยุด”
คนที่ไม่บ่น
ไม่ถอย
ไม่อ่อนแอ
ไม่ยอมแพ้

ภาพเหล่านั้นถูกยกย่อง
ถูกแชร์
ถูกใช้เป็นแรงบันดาลใจ

แต่ไม่ค่อยมีใครบอกเราว่า
เบื้องหลังของการพยายามไม่หยุด
คือความเหนื่อยที่สะสม
และความรู้สึกผิดทุกครั้งที่เราไปไม่ถึงแบบเขา

เราจึงเริ่มกลัวคำว่า “จำกัด”
กลัวการยอมรับว่า
เราไม่ไหว
เราไม่เก่งพอ
เราไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น

ทั้งที่จริงแล้ว
การยอมรับข้อจำกัด
ไม่ได้ทำให้เราแพ้
แต่มันทำให้เรา ไม่พัง

หลายคนพยายามเกินขอบเขตของตัวเอง
ไม่ใช่เพราะอยากเก่ง
แต่เพราะกลัวคำตัดสิน
กลัวถูกมองว่าอ่อนแอ
กลัวถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

เราจึงฝืน
ฝืนทำงานทั้งที่ใจหมด
ฝืนใช้ชีวิตทั้งที่ไม่เหลือแรง
ฝืนบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวก็ผ่านไป”
ทั้งที่ในใจรู้ดีว่า
มันไม่ได้ผ่านไป
มันแค่ถูกกดไว้ลึกขึ้น

การยอมรับข้อจำกัด
คือการกล้าหยุดโกหกตัวเอง
กล้ายอมรับว่า
บางอย่างต้องใช้เวลามากกว่าที่คิด
บางอย่างไม่เหมาะกับเรา
และบางอย่าง… เราไม่จำเป็นต้องทำมันเลย