ศาลาหลอนริมทาง

ว่านตอบกลับไปด้วยความเกรงใจว่า “ไม่เป็นไรครับลุง เดี๋ยวผมนอนเล่นที่ศาลาดีกว่าครับ ผมเกรงใจ”

ลุงก็บอกว่า “จะดีหรอ ตรงนี้มันมืดมากนะแล้วก็เปลี่ยวด้วย มันไม่น่าปลอดภัยเลย”

ว่านก็ตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรหรอกคับลุง คงไม่นานประกันก็น่าจะมา”

          จากนั้นลุงจึงโทรให้หลานมารับและขอตัวไปรอที่บ้านของหลานที่อยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุนัก ส่วนว่านก็นอนรออยู่ที่ศาลาริมที่อีกฝั่งของถนนทางคนเดียว  ศาลาตรงนั้นมืดมาก ไม่มีไฟให้แสงสว่างเลย แต่ว่านก็คิดว่าคงรอประกันไม่นาน เขานอนเล่นจนเผลอหลับไปแล้ว ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียง เหมือนมีอะไรตกลงพงหญ้าด้านหลังของเขา  เขาใช้แสงไฟจากโทรศัพท์ส่องไปมองแต่ก็ไม่เห็นอะไร  เขามองดูที่นาฬิกาข้อมือของเขา เวลาผ่านไปยี่สิบนาทีแล้ว ยังไม่เห็นประกันมา เขาจึงหลับตาเอนหลังลงไปนอนต่อ  ขณะที่นอนลงไปเขารู้สึกเหมือนมีอะไรนิ่มๆ มาลองศีรษะของเขาไว้  ลักษณะมันคล้ายๆ ตักคน  เขาได้ลืมตาขึ้นมาและเขาก็ตกใจมาก เพราะอยู่ดีๆ ก็มีหญิงสาวมานั่งอยู่ตรงหัวเขาให้เขาหนุนตัก เขาตกใจจนสะดุ้งตกจากที่นั่งในศาลา  แต่เมื่อเขาลุกขึ้นมาเขาก็ไม่เห็นใคร  เขารีบเดินออกจากศาลาทันทีเพื่อที่จะไปนั่งที่รถ แต่ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจาศาลานั้น เขาก็รู้สึกเหมือนมีใครมาดึงแขนของเขาไว้  เขายืนนิ่งเหงือกไหลเต็มหน้า และรวบรวมความกล้าเพื่อจะหันไปดูว่า ใครจับแขนของเขาไว้  แล้วเขาก็ตัดสินใจหันไปดู เขาเห็นหญิงสาวยืนแสยะยิ้มให้เขาอย่างน่ากลัว  เธอมีลูกตาแค่ข้างเดียว หัวของเธอก็ยุบไปครึ่งซีก  เธอจับแขนของว่านไว้แน่ ว่านพยายามจะสะบัดยังไงก็ไม่หยุด  ว่านจึงหลับตาและสวดบทแผ่เมตตา พอลืมตาขึ้นมา ผีผู้หญิงตนนั้นก็หายไปแล้ว  ว่านจึงรีบวิ่งมาที่รถทัน  เมื่อมาถึงที่รถเขาก็เห็นประกันและลุงคนขับรถเก๋ง อยู่กันที่รถ พนักงานประกันยื่นเอกสารให้ว่านเซ็นและบอกว่า “เคลมให้เรียบร้อยแล้วครับ พี่เซ็นในเอกสารให้ผมก็เสร็จแล้วครับ”