หมาไม่ใช่หมา

หมา

ผมเชื่อว่า ไม่มีใครไม่รู้จักคำนี้แน่นอน ตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะ "หมา" คือสิ่งมีชีวิต/สัตว์เลี้ยง ที่ได้รับฉายาว่าซื่อสัตย์ที่สุด 

เมื่อโลกเราเริ่มไร้พรมแดนมากขึ้น การซื้อขายน้องหมาจากประเทศหนึ่งไปอีกประเทศหนึ่งทำได้ง่าย ประกอบกับความน่ารักของน้องบางสายพันธ์ คนยุคนั้นก็ชอบจะเรียกจากหมา หมาน้อยเป็น "น้อง" แม้ว่าอายุน้องอาจจะมากกว่าคนเรียก แต่ น้องก็คือน้อง จนเพี้ยนเป็นคำชำว่า "น้อน">

บางครั้งเรามักเห็นคลิปหรือสื่อที่น้องอาจถูกแกล้งหรือทำอะไรเปิ่น ๆ ก็จะมีคำว่า "วงวานน้อง" "อย่าแกล้งน้อง" 

 อย่าแกล้งน้อง

แค่นี้คงคงพอจะเห็นว่า "ภาษา" มันก็มีพลวัตรของมัน กล่าวคือสมัยหนึ่งคำหนึ่งอาจจะมีความหมายอย่างหนึ่ง แต่เมื่อบริบททางสังคมเปลี่ยนแปลงไป ภาษาซึ่งถือเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรม/บริบทในแต่ละชาติย่อมต้องเปลี่ยนแปลงตามยุค ตามสมัยไม่ต่างกัน ยกตัวอย่าง "สู่ขิต" ใช่ครับเมื่อก่อนอาจจะรู้จักว่า ม่องเท่ง เฝ้าพระอินทร์ หมดลมหาย ฯ   แล้วถ้าคำนี้หล่ะ "โอ้ยเพลีย" ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะหมายถึงว่าเหนื่อย-ล้า อยากพัก แต่สมัยนี้ คงไม่ต่างจากคำว่า "เอือม" เป็นแน่ หรือ อาการ "มองมน" หรือ "อิจ" ส่วนตัวผมไม่ได้มองว่าคำเหล่านั้นคือ การพยายามทำให้ภาษาไทยผิดเพี้ยนไป แต่ในทางกลับกัน ผมมองว่ามันคือเสน่ห์ เพราะท้ายที่ การนำไปใช้มากกว่าจะเป็นตัวชี้วัดว่า คุณใช้คำเหล่านั้นถูกกาละเทสะหรือไม่ ถ้าก็เปลี่ยนให้ถูก ตัวอย่างใกล้ที่สุด คือ การตระหนักว่าคำเหล่านั้นเหมาะที่จะใช้พูดกับคนที่รู้จักคุ้นเคย แต่ไม่ควรใช้พูดในระดับทางการ 

4.ที่ 3 โดย gdj จาก pixabay

5.ที่ 4 โดย rinfoto0 จาก pixabay

เปิดประสบการณ์ความบันเทิงที่หลากหลายสุดปัง บน App TrueID โหลดเลย ฟรี !