อยากให้ช่วย ตอนที่ ๒

• หลังจากที่เชื่อมต่อสะพานไฟหลักของบ้านตาจัน บ้านของตาจันก็กลับมามีไฟฟ้าใช้งานได้ปกติ หมึกกับช่างโอจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน

เมื่อมาถึงบ้าน ด้วยความเหนื่อยล้า จากการเป็นนักวิ่งในที่มืดมาทั้งคืน ทำให้ช่างโอ จำเป็นต้องปิดร้านพักผ่อนเป็นครั้งแรกในรอบปี เขาหลับไปโดยไม่รู้เลยว่า นี่มันผ่านมา 2 วันแล้ว เขาสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเรียก ก๊อกๆๆ "นายช่างๆ" เสียงอันคุ้นเคย ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นไอ้หมึกช่างโองัวเงียเดินมาเปิดประตู

"ว่าไงหมึก วันนี้ชวนไปทำไฟฟ้าที่บ้านใครอีกละ" ช่างโอพูดด้วยน้ำเสียงประชด โถ่! "นายช่าง ใครจะไปรู้ละ ว่าจะเจอเรื่องแบบนี้" ว่าแต่ นายช่างปิดร้าน 2 วัน ไปธุระที่ไหนมาหรือ?  หา!! "นี่ผมหลับไป 2 วันเลยเหรอนี่ แย่แล้วๆ มีงานค้างเพี้ยบเลย ธุระของหมึกรอก่อนนะ เดี๋ยวผมไปล้างหน้าล้างตาก่อน" พูดเสร็จ ช่างโอก็หันหลังกลับไปเข้าห้องน้ำทันที

ช่างโอนั่งมองกระดาษอยู่พักใหญ่ๆ พร้อมกับเดินวนรอบเสากลางบ้านของตัวเอง จนกระทั่ง เขาสังเกตุเห็นรอยแตกร้าวของปูน ที่โบกทับเสาอยู่ เขาจึงเอาไขควงมาลองงัดดู เฮ้ย! ช่างโอตกใจ เมื่อปูนที่แตกออกจากเสา เผยให้เห็นผ้ายันต์เก่าแก่ที่ติดเอาไว้ ซึ่งดูท่าทางจะติดมานานแล้ว เพราะมองไม่เห็นแม้แต่ตัวหนังสือในผ้ายันต์ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงไปหยิบเก้าอี้มาปีนดูผ้ายันต์ เพื่อดูให้เห็นชัดๆ "ก็แค่ผ้ายันต์ มันเกี่ยวอะไรกับข้อความในกระดาษนี้วะ" ช่างโอเริ่มหัวเสีย แต่ด้วยความบังเอิญหรือมีอะไรดลบันดาลให้เขาพลาดท่าหล่นจากเก้าอี้ สัญชาตญาณคนเรา เมื่อเสียหลักล้มหรือพลัดตกจากที่สูง ย่อมตะเกียกตะกายคว้าโน้นนี่ เท่าที่จะคว้าได้ ช่างโอจึงคว้าเสากลางบ้าน ตรงที่มีผ้ายันต์ติดมือมาและตัวเขาเองก็หล่นลงมากองกับพื้น

โอ๊ย! ช่างโอร้องพร้อมกับเอามือมากุมที่หัวเข่า "มันอะไรกันนักกันหนาวะช่วงนี้" ช่างโอลุกขึ้นแล้วเงยหน้ามองเสากลางบ้านบริเวณที่เขาทำผ้ายันต์หลุดออกมา นั้นไง! "ชัดเจนไม่ต้องหมุนเสา" ช่างโอเล่นมุกกับตัวเองเมื่อเห็นรอยขีดเขียนบนเสาที่ตรงหน้า

บริเวณเสากลางบ้านที่ติดผ้ายันต์ไว้ ที่ช่างโอเผลอทำยันต์หลุดออกมา มีรอยขีดเขียนจากสีแดงคล้ายเลือดแห้งไว้เป็นรูปคนผูกคอตาย ด้วยฝีมือการวาด ทำให้เขารู้ว่า คนวาดคงกำลังทรมานมาก หรือกำลังใกล้จะสิ้นลม เพราะลายเส้นเอียงไปเอียงมา เหมือนคนคุมสติไม่อยู่ มากกว่าที่จะเป็นฝีมือเด็กมือบอนที่มาวาดเอาไว้ และมีข้อความข้างล่างรูปภาพเขียนไว้ว่า หนีไม่พ้นหรอก

ช่างโอ คิดทบทวน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มันเป็นเพราะเขาคิดมาก เป็นเพราะเรื่องบังเอิญ หรือเป็นเพราะผีผู้หญิงตนนั้น กำลังบอกใบ้อะไรเขาซักอย่าง คิดไปคิดมา เขาจึงคาดเดาว่า ตาจัน คนๆนี้ต้องรู้อะไรซักอย่างแน่ๆ เพราะมีคนตายในศาลาที่เป็นบริเวณที่ดินของเขา อีกอย่างคือ ตาจันอายุเยอะคงอยุ่ที่นั่นมานานแล้ว ต้องรู้บ้างละ ไม่มากก็น้อย ช่างโอจึงตัดสินใจเดินทางไปบ้านตาจันคนเดียว

ด้วยความรีบร้อน ช่างโอจึงคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ ปิดร้าน และขี่ออกไปอย่างเร่งรีบ จนทำให้เขาลืมโทรศัพท์มือถือเหมือนเคย

• ช่างโอขี่มอเตอร์ไซค์มาจนถึงบ้านตาจัน แต่กลับมองไม่เห็นใครอยู่เลย เขาจึงตะโกนเรียก "ตาจัน ตาจัน" แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆทั้งสิ้น ช่างโอจึงเดินไปหลังบ้านของตาจัน เผื่อว่าตาจันอาจจะหลับอยู่ที่เปลหลังบ้าน อ่าว! "ไม่อยู่หลังบ้าน แล้วตาจันไปไหน" ช่างโอบ่นพึมพำ และกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณบ้านจนกระทั้งเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังอยู่ไกลๆ ตรงต้นไม้ใหญ่ข้างหน้าเขานี่เอง เขาจึงตัดสินใจ เดินตามเสียงที่ดังอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ไปอย่างเงียบๆ  

เมื่อมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่เป็นต้นตอของเสียง แทนที่ช่างโอ จะเอ่ยเสียงเรียกตาจัน เขากลับย่องเบาๆ แล้วชะเง้อไปมองด้านหลังต้นไม้ เพื่อดูว่าใครทำอะไรอยู่ เฮ้ย! ช่างโอตกใจจนเผลอร้องออกมาอย่างลืมตัว "นั้นตาจันทำอะไรครับ" ช่างโอถามเสียงสั่น และก้าวเข้าไปใกล้ตัวตาจันมากขึ้น "เฉยไว้ไอหนู" ตาจันเอ่ยพร้อมกับทำหน้าเคร่งขรึม ตาจันหันหน้ากลับไปคนละทางกับจุดที่ช่างโอยืน พร้อมกับท่องคาถา ซึ่งบอกไม่ได้ว่าเป็นภาษาอะไรเหมือนกัน ช่างโอยืนมองด้วยใจระทึกกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เขาไม่เคยคิดเลยว่า ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่ในโลกใบนี้อีก ในเวลานี้เขาตัดสินใจไม่ถูกเลยว่า จะถอยหลังหรือจะยืนดูต่อไป สมองเขาหยุดสั่งการไปชั่วขณะ ตาจันหยุดท่องคาถา พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "ถึงเวลาแล้วหลานรัก ต่อไปนี้ เอ็งจะได้ตายตาหลับซักที ข้าก็จะได้หมดเวรหมดกรรมกับเขาซะบ้าง" เป็นคำพูดที่ทำให้ช่างโอมึนงงมากกว่าเก่า แต่ก็ยังดี ที่คำพูดของตาจัน ทำให้ช่างโอคืนสติกลับมาอีกครั้ง

และยังไม่ทันที่ช่างโอจะเอ่ยถามอะไรกับตาจัน เขาก็รู้สึกเวียนหัว หน้ามืดขึ้นมาทันที ตาจันแกะผ้าขาวม้าที่เอวของแก และถือเดินตรงเข้ามาที่เขาอย่างรวดเร็ว เกินกว่าที่เขาจะถอยหนีได้ทัน ซึ่งนั้นเป็นภาพสุดท้าย ก่อนที่สติเขาจะดับวูบไป

• ขาเราทำไมร้อนจัง ช่างโอคิดในใจ เขาดิ้นไปดิ้นมา แต่ก็ทำได้ลำบากเหมือนมีอะไรบีบรัดเขาเอาไว้ เขาพยายามลุกขึ้นแต่ก็ลุกขึ้นไม่ได้ มองไปทางไหนก็มืดมิดไปทุกทาง กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งชวนเอียนจนอยากจะอาเจียนออกมา เขานึกได้ว่า เขาอยู่บ้านตาจัน และเขาสลบไปตอนตาจันเดินเข้ามาหาเขาที่ตรงต้นไม้ใหญ่ ภาพที่เขาเห็นตาจันตอนท่องคาถา ผุดขึ้นมาในสมองทันที "ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย" สิ่งที่คนหมดหนทางดิ้นรนจะทำได้คือตะโกนคำนี้ ช่างโอแหกปากตะโกนไม่หยุด พร้อมกับดิ้นไปดิ้นมา เพื่อหวังว่าเขาจะหลุดรอดไปจากพันธนาการที่รัดเขาไว้

โครมๆ หุบปาก! เสียงตาจันทุบไม้จากที่ใดที่หนึ่งใกล้ๆเขาและตะโกนกลับมา  เสียงฝีเท้าเดินย่ำบนพื้นไม้แบบกระทืบอย่างแรงเสียงดัง ปัง ปัง ปัง ใกล้เข้ามาที่เขาทุกที เสียงเดินนั้นมาหยุดอยู่ตรงบริเวณหัวของเขา แต่น่าแปลก ที่เขากลับมองไม่เห็นอะไรเลย ตาก็ไม่มีผ้าปิด แล้วเขาก็ลืมตาได้ปกติ แต่ทำไมเขาจึงได้ยินแต่เสียง ช่างโอรู้สึกหวาดกลัว และเหนื่อยล้ามาก จนเขาเริ่มจะยอมแพ้กับการดิ้นรนที่ไม่มีวันหลุดพ้น เขาเริ่มหายใจลำบาก จนต้องอ้าปากช่วยหายใจ สภาพเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับปลาที่อยู่บนเขียงตอนพ่อครัวจะแล่เนื้อไปทำอาหาร น้ำตาไหลออกมาแบบไม่ตั้งใจ

เกิดอะไรขึ้น ทำไมช่างโอต้องมาเจอเหตุการณ์ร้ายๆ เขาทำอะไรไว้ ทำไมตาจันต้องทำกับเขาแบบนี้ด้วย โปรดติดตามตอนต่อไป