ตายอย่างคนหลอน

มีคนเคยบอกผมนานแล้วว่า  อย่าไปมุ่งมั่นอะไรกับหน้าที่การงานจนเกินไป เพราะบริษัทขาดคนอย่างผม เขาก็สามารถหาคนใหม่มาแทนได้ไม่ยาก แต่ก็นั่นแหละ  เมื่อได้เข้าทำงานแล้ว สารพัดปัญหาต่าง ๆ ก็จะรุมเร้าเข้ามาเองโดยอัตโนมัติ ต่อให้คิดบวกแค่ไหน สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นคนจิตตกได้ง่าย ๆ  อย่างผม... และเคยมีคนบอกผมว่า ผมกำลังหลอนไปแล้ว ดูจากสภาพหน้าตา ความเคร่งเครียด  

ผมนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว  ไม่รู้คิดอะไรในหัววุ่นวายไปหมด ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย รุ่งเช้าขึ้นมา ผมจึงก้าวออกจากห้องพักในสภาพอิดโรย ผมใช้ฮอนด้าซีวิค 3 ประตู  สภาพภายนอกของมันอาจไม่สู้ดีนัก สีขาวข้นของมันมีร่องรอยถลอกอยู่บ้าง  แต่ผมเพิ่งทำเครื่องยนต์มาใหม่เอี่ยม  อีกอย่างสภาพเดิมของมันก็ยังขับได้อีกหลายปี  เพียงแต่เมื่อปลายปีก่อน  ผมได้โบนัสก้อนใหญ่มา  จึงตัดสินใจทำเครื่องยนต์เป็นการตบรางวัลให้กับตัวเอง ผมไม่อยากได้รถยนต์ใหม่เหมือนกลุ่มเพื่อนพนักงานหลายคน  เพราะไม่อยากให้ชีวิตของตัวเองต้องถูกบีบคั้นจากบริษัทไฟแนนซ์  ต้องต่อปากต่อคำกับฝ่ายเร่งรัดหนี้สิน  มันเสื่อมเสียสุขภาพจิต  และอาจกระเทือนถึงหน้าที่การงานอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่ขณะนี้หัวของผมกำลังจะระเบิด  เพราะผมไม่มีเวลามากพอกับการรอคอยให้รถขยับ  ต่อให้ขยับได้  ผมต้องทำความเร็วไม่ต่ำกว่า 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง  จึงถึงบริษัท  ซึ่งอาจจะเลทไปซักเกือบๆ 10 นาทีด้วยซ้ำ นาทีนั้น  ผมมองเห็นสีหน้าอันถมึงทึงของลูกค้าที่มีความอดทนเพียงน้อยนิด  และมันพร้อมจะสะบั้นทันขณะ  เพียงแค่ความไม่พอใจเล็กๆน้อยๆกระทบจิตใจของพวกเขา  และผมมองเห็นดวงตาลุกวาวไม่ต่างจากไฟนรก  จากแววตาของฝ่ายบริหาร  หัวหน้าผม ไม่เว้นกระทั่งเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ  เพราะพวกเขาก็ตั้งความหวังไว้ที่ผมเอาไว้อย่างมากมาย  ในสภาพเศรษฐกิจอันแสนฝืดเคืองแบบนี้  ขืนปล่อยให้งานใหญ่หลุดมือไป  ก็เท่ากับเอามีดเชือดคอตัวเองชัด ๆ ให้ตายเถอะ  ผมมองเห็นแต่เค้าลางแห่งความหายนะรออยู่   ผมจะไม่เหลือความอดทนสำหรับการรอคอยให้ขบวนรถเริ่มขยับ 

ความคิดอย่างหนึ่งแวบเข้ามาในหัว   นาทีนั้น  รอยยิ้มชนิดหนึ่งผุดขึ้นที่มุมปากของผม  แน่ล่ะ  ผมไม่มีทางรู้ว่าตัวเองมีรอยยิ้มอันน่าสะพรึงแบบนี้ด้วย สติผมหลุดแล้ว  แค่มีทางแทรกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ผมต้องไปให้ได้  ผมกดคันเร่งนำรถพุ่งออกไป ชนกับอะไรบ้างผมไม่ได้สนใจอีกแล้ว ขอแค่ถึงที่หมาย  ผมหัวเราะออกมาเหมือนคนสติหลุด ตอนที่รถจอดสนิทแน่นิ่ง ผมก้าวทะลุออกมาจากรถ มองไปที่ร่างของตัวเองที่ฟุบจมกองเลือดหลังพวงมาลัย สภาพรถยับเยิน  ผมเห็นร่างของใครหลายคนไม่เว้นแม้แต่เด็กในชุดนักเรียนที่กำลังยืนมองศพของตัวเอง หลังจากถูกรถเก๋งของผมพุ่งเข้าชนอย่างจัง ผมไม่ได้ตายคนเดียว แต่ยังพาหลาย ๆ คนให้พบกับจุดจบตามด้วย  ผมควรจะทำยังไงต่อไปดี....

อ. อเวจี ; เขียน

ภาพโดย Andrew Martin จาก Pixabay