เรื่องล่าเก้าแสงเทียน 2 (เสียงเรียกซ้อน)

                                                                            เรื่องล่าเก้าแสงเทียน 2 (เสียงเรียกซ้อน)

                       “เนื้อเรื่องถูกแบ่งเป็น 5 ส่วน 5 เรื่องเล่า สามารถอ่านแยกกันได้ แต่เพื่อความหลอน กรุณาอ่านเรียงลำดับ”

                เรื่องแรกที่ม็อปเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องของเก้าทำเอาผมแอบขนลุกเล็กน้อย เพราะผมเองก็เคยได้ยินเรื่องเล่าประเภทนี้เช่นกัน เรื่องของคนเล่นของที่ปล่อยของทดสอบอาคมของตัวเอง และนั่นก็เป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่ชอบเปิดGPS ไม่ได้ปรักปรำหรือดิสเครดิต เพียงแต่ว่าถ้าจอดถามคนถิ่นนั้นๆ ผมว่ามันสะดวกกว่าเป็นไหนๆ

                เพื่อนหนึ่งคนเล่าไปแล้ว ผมจึงถามม็อปต่อ ว่าเรื่องต่อไปใครเล่า ม็อปมองผมแล้วยิ้มๆ ก่อนบอกว่าเป็นเรื่องของเขาเอง รู้อย่างนั้นผมก็ยิ่งอยากฟังเข้าไปใหญ่

                เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมาวาง หน้อจอแตกร้าว แต่เมื่อกอดเปิดจอ ปรากฏว่ามันยังคงใช้ได้เป็นปกติ

                แล้วในวันหนึ่ง ระหว่างที่ทั้งสองคุยๆ กันอยู่ รุ่นพี่คนนั้นก็เงียบไป แล้วถามกลับมาว่า “น้องสาวยังไม่นอนเหรอ ?”

                ม็อปงุนงงที่ถูกถามอย่างนั้น เขาบอกไปว่าไม่มีน้องสาว มีแค่น้องชายที่หลับเป็นตายไปแล้ว รุ่นพี่ยังคงยืนยันว่าได้ยินเสียงผู้หญิงแทรกมาตลอดเวลาที่คุยกับ เรียก “ม็อปจ๋า คุยกับใคร” และอีกหลายๆ ประโยค ทั้งที่ม็อปก็ยืนยันและวีดีโอคอลให้อีกฝ่ายเห็น ว่าเขาอยู่กับน้องชายที่หลับไปแล้วเพียงสองคน

                รุ่นพี่คนนั้นรู้สึกหวาดกลัวจนแสดงออกนอกหน้า เธอจึงเลิกคุยแล้วเปลี่ยนเป็นการคอลคาสายแทน

                รุ่งเช้า ม็อปเจอรุ่นพี่ที่โรงเรียนจึงถามว่า “แบตหมดเหรอ ? ตัดสายไปตั้งแต่ตีสอง”

                อีกฝ่ายสีหน้าไม่สู้ดี ก่อนจะบอกว่า “จะเชื่อพี่หรือไม่เชื่อก็ได้นะ แต่เมื่อคืนมีผู้หญิงมากรี๊ดใส่หู ดังมาก แล้วยังตะคอกถามอีกว่า มาคุยกับคนของกูทำไม เลยวางสายแล้วไปนอนห้องแม่ แต่ม็อปก็ยังโทรมาอีกหลายสายกระทั่งต้องปิดเครื่อง”

                เรื่องนี้ทำเอาม็อปไปไม่ถูก เพราะไม่รู้จะพูดยังไง ซ้ำไอ้เรื่องที่เธอบอกว่าม็อปโทรกลับไปอีกหลายสายก็ยิ่งไม่เป็นความจริง เพราะว่าเขาหลับแบบยิงยาว ตื่นเช้าก็เตรียมตัวอาบน้ำมาโรงเรียนเลย ทุกๆ อย่างเลยกลายเป็นปริศนาที่ค้างคาใจ

                คืนหนึ่ง ในวันที่ทั้งสองคบกันเป็นแฟนแล้ว แฟนของม็อปไม่สบาย วันนี้จึงไม่ได้คุยกัน ม็อปจึงนอนเปิดเพลงสวมหูฟังแทน แล้วหลับไป เขาตื่นขึ้นมาในเวลาดึกสงัด เพราะได้ยินเสียงเรียกชื่อดังแว่วๆ ก่อนจะรู้ว่ามันมาจากหูฟังนั่นเอง ม็อปสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อรู้ว่ามันไม่ปกติ เขาไม่ได้คาสายกับแฟนของเขา เขาจึงสะดุ้งกระชากหูฟังออก แล้วเสียงนั้นจึงไปดังสนั่นที่ลำโพงของตัวเครื่องแทน

                “ทรายเหงา...ม็อปปป”

                ทรายไหน ? เขาไม่รู้จักคนชื่อทราย ม็อปกระโดดดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงยืนมองโทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่ห่างๆ ด้วยความกลัว เสียงนั่นคือเสียงใคร หรือนี่จะเป็นเสียงเดียวกับที่แฟนเขาได้ยินแทรก

                ในตอนนั้นเสียงหมาหอนรับกันเป็นทอดๆ เขารีบหยิบเครื่องมาปิด แต่กดปิดเท่าไหร่ เครื่องก็ยังคงทำงานอยู่ ก่อนที่จะมีสายวีดีโอคอลเรียกเข้ามา ซ้ำเครื่องโทรศัพท์มันยังกดรับเองด้วย ก่อนที่ม็อปจะเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้น โทรศัพท์เครื่องนั้นก็กระเด็นติดฝาผนังจนหน้าจอแหลกละเอียด ม็อปวิ่งไปหาพ่อแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟัง

                พ่อไม่พูดอะไรในตอนนั้น...บอกให้เขานอนด้วยกันบนเตียงจนกระทั่งถึงวันต่อมา

                ความจริงปรากฏขึ้น เมื่อเช้าอีกวันเพื่อนของพ่อที่ขายโทรศัพท์ต่อมาหาพ่อ ม็อปคุ้นหน้าเขา แต่จำชื่อไม่ได้ พ่อเล่าความจริงว่า นี่คือพ่อของทราย เพื่อนสมัยเด็กของม็อปตั้งแต่อนุบาลสมัยที่อยู่บ้านหลังเก่า ม็อปพอคุ้นๆ อยู่บ้าง แต่ก็จำไม่ได้อยู่ดี ความทรงจำเก่าๆ ในวัยเรียนมันไม่ได้ชัดเจนกับเขาเสียขนาดนั้น

                ทรายป่วยหนักเมื่อสองเดือนก่อนด้วยโรคไข้เลือดออก ก่อนจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา ด้วยความที่ที่บ้านทำใจไม่ได้เลยขายของทุกๆ อย่างของลูกทิ้งไป ให้เหลือเพียงแค่รูปถ่ายเท่านั้น เสื้อผ้าก็นำไปบริจาค สุดท้าย โทรศัพท์ก็ตกอยู่ที่ม็อปนั่นเอง ที่มาหาวันนี้เพราะได้รับรู้เรื่องราวจึงเอาเงินมาคืน โดยไม่รับโทรศัพท์กลับ บอกว่าจะเอาไปทิ้งหรืออะไรก็ตามใจ

                แววตาเจ็บปวดของพ่อคนชื่อทรายทำให้ม็อปรู้สึกว่ามันเป็นความเศร้าที่แท้จริง เขาอยากให้พ่อของคนชื่อทรายที่แสนเลือนรางในความทรงจำได้ยินเสียงลูกตัวเอง แทนที่จะเป็นเขาและคนรอบกาย...แต่พอมาคิดดีๆ แบบนั้นก็ดีแล้ว ม็อปไม่ได้คืนโทรศัพท์ให้เขา เพราะไม่อยากให้พ่อที่พยายามจะลืมเรื่องลูกสาวที่แสนยากเย็นนั้นต้องจมจ่อมและทรมานกับการผูกติด

                ม็อปเก็บโทรศัพท์นั้นเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้ใช้มันอีกเลย แม้จะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่อะไรสักอย่างทำให้เขารู้สึกว่าไม่สบายใจที่จะทิ้งมัน

                หรือแท้จริงแล้วมันอาจเพราะว่าเขารู้สึกผิด...ที่จดจำเพื่อนคนนั้นไม่ได้

                เพื่อน...ที่พ่อเล่าให้ฟังว่าครั้งหนึ่งสองคนสนิทและรักกันมากแค่ไหน

                ม็อปเก็บมันไว้แทนคำขอโทษ และเขาก็ยอมตื่นเช้าเพื่อมาทำบุญตักบาตรให้เธอทุกๆ วันไม่เคยขาดเลย

                ขออุทิศกุศลแก่เธอผู้นั้น...ทราย