อื่นๆ
เรื่องเล่าจากสามเณร ตอน ซนจนได้เรื่อง

หลังจากครบกำหนดโครงการบวชเณรภาคฤดูร้อนแล้ว สามเณรส่วนใหญ่ได้ลาสิกขากลับบ้านไป แต่มีสามเณรบางส่วนที่สมัครใจจะบวชต่อจนถึงเปิดเทอม ปีนี้สามเณรที่อยู่ต่อทั้งหมด 10 รูปด้วยกัน ต่างพากันแยกย้ายไปขออาศัยอยู่กับพระสงฆ์เพราะต้องมีผู้ดูแล แต่กลางวันนั้นถ้าพระอาจารย์ไม่ใช้ทำอะไรก็จะมารวมตัวกัน และเล่นซนตามประสา อีกฟากหนึ่งของภูเขาเป็นลานกว้าง ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้พระสงฆ์ มาปฏิบัติกรรมมัฏฐาน และปักกรด ลานนี้จะร่มรื่นเย็นสบายไม่ร้อนแม้แต่ในวันที่แดดจัด ๆ จึงเหมาะที่จะเป็นที่เล่นซนของสามเณรภาคฤดูร้อนในช่วงกลางวัน เพราะต่อให้ส่งเสียงดังแค่ไหนก็ไม่ดังออกไปรบกวนพระที่อยู่ข้างนอกเป็นแน่
วันนี้สามเณรทั้ง 10 รูปมารวมตัวกันที่นี่เช่นทุกวัน และด้วยความซนนั่นเองจึงได้แข่งกันปาก้อนหิน แล้วดูว่าใครจะปาต้นไม้ได้แม่น ปากันอยู่นานจนเปลือกของต้นไม้ต้นนั้นแตกร่อน และมีน้ำยางไม้ไหลอาบต้น
Advertisement
Advertisement

ตกกลางคืน คืนนั้นขณะที่ทุกคนหลับกันหมด สามเณรตั้มกลับได้ยินเสียงร่ำไห้และหวีดร้องโหยหวน ราวกับว่าเจ็บปวดแทบจะขาดใจ สามเณรไม่กล้าปลุกใคร รีบคว้าเอาจีวรมาคลุมตัวเองจนมิด แต่เสียงนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลงเลยสักนิด พอเคลิ้ม ๆ จะหลับเสียงลมดัง อื้อ อื้อ พัดลอดประตูหน้าต่างกุฏิเข้ามา และรู้สึกเหมือนมีใครยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างนั้น เสียงหมาหอนไกล ๆ แผ่วเบาและเย็นยะเยือก เมื่อใหร่จะเช้าสักที เณรตั้มได้แต่คิดจะเรียกใครก็ไม่กล้า สามเณรกัดฟันแนบสายตาที่หน้าต่างที่ปิดไม่สนิท เพื่อดูว่ามีใครอยู่ข้างนอก ทันใดนั้น สามเณรถึงกับต้องผงะ เมื่อภาพที่เห็นนั้นคือผู้หญิงสาวสวยแต่ร่างกายชุมไปด้วยเลือด ร่างของนางสูงใหญ่กว่าต้นไม้หลังกุฏิ นางถลาร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดประทะเข้ากับรูหน้าต่างตรงที่สองตาของเณรแนบอยู่พอดี สามเณรตั้มร้องลั่นห้องด้วยความกลัว และปากก็พูดว่าผมขอโทษ ผมไม่ทำแล้ว ผมจะไม่ทำแล้ว ผมขอโทษ ด้วยเสียงเอะอะ โหวกเวกของเณรตั้ม จึงทำให้เพื่อน ๆ สามเณรรวมทั้งพระอาจารย์พี่เลี้ยง ตื่นกันหมดด้วยความตกใจ แต่ก็เป็นเวลาสวดมนต์ทำวัตรเช้าพอดี
Advertisement
Advertisement

เช้าของวันนั้น สามเณรตั้มได้ขอพระอาจารย์ลาสิกขากลับบ้าน แต่ก่อนกลับได้เอาดอกไม้ธูปเทียนไปกราบขอขมาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่และเทวดาอารักษ์ที่อาศัยอยู่ที่ลานหลังเขาแห่งนั้น และหลังจากนั้นก็ไม่มีสามเณรรูปไหนกล้าเล่นซนกันอีกเลย
:::ภาพประกอบโดยผู้เขียน::::
ความคิดเห็น






